บทที่ 47 47

47

“แหม...น้ำแค่อยากรู้เท่านั้นเองค่ะน้าแต๋ว เด็กกำพร้าทุกคนก็คงคิดเหมือนน้ำ ความรู้สึกของคนที่ไม่มีใครต้องการ” คนพูดทำท่าจะร้องไห้อีกครั้งจนอีกสองคนต้องรีบโบกมือห้าม

“เอาละ เลิกร้องได้แล้ว ว่าแต่วันนี้เอาอะไรมาฝากน้องๆ กันบ้าง”

คุณสมสมัยรีบเปลี่ยนเรื่องพูด พลางมองข้าวของกองใหญ่ที่ทั้งคู่ช่วยกันซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ