บทที่ 52 52

52

“คิดมากไปหรือเปล่า แกเหยียบมาซะขนาดนี้ พี่คิดว่าเดี๋ยวก็ตามทัน”

ดนุรุจเองก็อดเป็นห่วงหญิงสาวทั้งสองไม่ได้เช่นกัน เพราะสองข้างทางที่รถกำลังแล่นผ่านค่อนข้างเปลี่ยว ทั้งความมืดมิดก็เริ่มมาเยือน

ทันทีที่พ้นจากฝูงวัวเทวินทร์ก็เหยียบคันเร่งด้วยความเร็วสูง แล้วก็ต้องเบิกตาโต ใจเต้นรัวเร็วไม่เป็นส่ำเม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ