บทที่ 57 57

57

“ไม่...ไม่กลัว ทำไมต้องกลัวด้วย”

คนปากเก่งทำท่าทางไม่กลัวอย่างที่พูด แล้วก็รีบปล่อยแขนขาวๆ ของอีกฝ่ายพร้อมตวัดค้อนคนหวงตัวทีหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวเปลี่ยนท่าเป็นนั่งหน้าเชิด ทั้งที่ในใจก็นึกหวั่นๆ เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของชายหนุ่มในตอนนี้ เพราะเขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มมากน้ำใจเมื่อวันก่อนเลย หรือเขามีห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ