บทที่ 77 77

77

เกือบเที่ยงคืนแล้วที่อนลยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เฉลียงกว้างหน้าบ้าน ซุ้มดอกราตรีที่ปลูกอยู่ใกล้ๆ ส่งกลิ่นหอมรวยรินโชยเข้าจมูกเป็นระยะ ชายวัยกลางคนแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่คืนนี้ช่างมืดมิดเสียเหลือเกิน ปราศจากแสงจากดวงดาวที่เคยส่องสกาวดังเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา ยิ่งทำให้ความหงอยเหงาเศร้าสร้อยในใจเขาเพิ่มขึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ