บทที่ 3 CHAPTER 2 เฮียไม่อยากกิน
CHAPTER 2 เฮียไม่อยากกิน
หลายเดือนต่อมา
[น้ำเอม]
ร่างเล็กอยู่ในชุดนักศึกษารัดรูปที่คุณแม่เป็นคนเลือกให้ โดยมีทั้งกระโปรงสั้นและยาว ให้เธอเลือกใส่ตามใจชอบ
"ถูกใจไหมคะ" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามน้ำเอมที่ยืนหมุนตัวหน้ากระจกไปมา
"มันสั้นเกินไปสำหรับปีหนึ่งหรือเปล่าคะ"
"แค่หนูมั่นใจก็พอค่ะ"
"แบบนี้คุณพ่อ.."
"ไม่ดุค่ะ หนูเอมของแม่โตแล้วหนิ แต่งตัวเป็นสาว ๆ บ้างไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย จริงไหมคะ"
"คุณแม่คิดแบบนั้นหรอคะ"
"แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักดีค่ะ"
"น่ารักก็น่ารักค่ะ" น้ำเอมยิ้มหวานกอดแขนผู้เป็นแม่ลงบันไดไปทานข้าวเช้าเหมือนอย่างเคย
"รีบมานั่งสิ เดี๋ยวเฮียไปส่ง"
"ทำไมคุณพ่อไม่ไปส่งหนูแทนคะ" รีบเดินอ้อมไปดึงเก้าอี้มานั่งข้างผู้เป็นพ่อทำตาใสปริบ ๆ
"ให้เฮียไปส่งดีแล้ว เผื่อมีใครมาวุ่นวาย"
"ใครจะมาวุ่นวายกันคะ มหา'ลัยนะคะ"
"อย่าเรื่องมาก รีบกินเข้า!" ไซฟีนด์ส่ายหัวรำคาญเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังตั้งแต่ลงจากบันได นั่งกินข้าวก็ไม่วายหยุดพูด
"..." น้ำเอมทำได้แค่ถลึงตาใส่คนเป็นพี่และรีบกินตามที่เขาว่าก่อนจะโดนดุอีกรอบ
บนรถ
"ใครเลือกกระโปรงให้ ?"
"คุณแม่ค่ะ"
"สาบาน ?" เอี้ยวตัวไปช่วยดึงเข็มขัดมากดล็อกให้น้ำเอม หอมแก้มขาวไปฟอดใหญ่
"ใช่ค่ะ คุณแม่เลือกให้" น้ำเอมตอบเสียงปกติ หันมองรอบ ๆ หาหมอนรองคอสำหรับนอนในรถ
"เอาลงไปซัก"
"..." ขมวดคิ้วมองเฮียตาใส ก่อนจะโดนอีกคนขยับใบหน้าเข้ามาจูบที่กลีบปากเรียวเล็กสลับขบเม้มแผ่วเบา
"มอง ? จะเอาอีก ?" หันมองถนนและหรี่ตามองน้ำเอมที่เอนเบาะนอนตะแคงมองมาทางเขา กระโปรงสั้นที่ใส่อยู่ร่นจนแทบเห็นบั้นท้ายขาว
"กลับบ้านบ้างสิคะ"
"อยากให้กลับ ?"
"อยากให้กลับมานอนบ้านบ้างค่ะ ไม่ใช่กลับมาตอนเช้าแบบนี้ทุกวัน"
"ก็กลับมาไปส่งเธอ จะเอาอะไรอีก"
"เอมแค่อยากให้เฮียพักตับบ้าง"
"เธอคิดว่าฉันแค่ไปกินเหล้าเมาหรือไง ?" เหยียบเบรกหันมองน้ำเอมด้วยสายตาถามคำถาม เธอคิดว่าเขาแค่ไปเมาหัวราน้ำงั้นหรอ
"ก็คงแบบนั้นค่ะ"
"มีอะไรที่เด็กอย่างเธอไม่ควรรู้อีกเยอะ"
"เฮียไม่ได้เมาที่คลับแต่เฮียออกไปนอนที่อื่น เอมพูดถูกไหมคะ" มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้หัวใจตัวเอง จนกระทั่งโตขึ้น โตขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกที่เคยมีมันก็ชัดขึ้น
เอมไม่ได้อยากเป็นแค่น้องสาวของเฮีย เอมอยากเป็นมากกว่านั้น..อยากเป็นคนที่ทำให้เฮียกลับมานอนบ้านทุกคืน
"รู้แล้วจะถามทำไม"
"เหนื่อยไหมคะ"
"ไม่ ก็แค่แวะมารับเธอไปส่งแล้วฉันก็กลับบ้านนอน"
"..." เฮียกลับบ้านไปนอนช่วงกลางวันที่เธอไปเรียน ทำให้เราไม่ค่อยเจอกัน ในตอนที่เธอเลิกเรียนเฮียก็ออกไปเจอเพื่อนฝูงแล้ว เรามักจะคลาดกันอยู่บ่อย ๆ
"ทำไม ?"
"เปล่าค่ะ" ตอบเสียงเบาทั้งที่รู้สึกน้อยใจ เธออยากโดนกอดตอนนอน อยากโดนอีกคนหอมแก้ม จูบปาก..ไม่ใช่ทำแบบนี้ตอนอยู่บนรถ แค่ตอนไปส่งมหา'ลัย
"อยากให้มารับไหม ?"
"เฮียมีนัดเพื่อนไหมคะ"
"วันนี้ยัง"
"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ตอบเสียงเบา ก่อนจะดันประตูรถให้ปิดลง เสียงเฮียก็ดังขึ้น
"เดี๋ยวคืนนี้จะนอนด้วย"
"คะ ?" มือหยุดชะงักย่อตัวลงฟังสิ่งที่เฮียพูดอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"เดี๋ยวออกไปคลับแล้วกลับมานอนด้วย"
"จริงนะคะ"
"อืม" ตอบรับในลำคอ มองเธอสลับกับความปวดหนึบช่วงล่าง
"น่ารักจัง ~" น้ำเอมตอบเสียงหวานโบกมือบ๊ายบายก่อนจะเดินไปจนเจอเข้ากับเพื่อนรักที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น
"ใครมาส่งคะคุณเอม" มีนาแซวเพื่อนรักจิ้มที่หน้าอกขนาดใหญ่ของเพื่อนสาวรัว ๆ
"เฮียไง.." ยิ้มหวานตอบกลับเดินไปนั่งโต๊ะม้าหินอ่อนระหว่างรอเข้าคลาส
"พัฒนาขึ้นบ้างไหม ?"
"ไม่.." ตอบเสียงเบา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพี่ชายไม่แท้ไม่มีอะไรพัฒนาขึ้นเลย แม้ว่าจะยอมให้เขาจูบ หอมแก้ม หรือนอนกอดกัน
"เคยพูดว่าชอบไปจริง ๆ จัง ๆ บ้างไหม"
"พูดได้หรือไง เจอหน้ากันก็แค่ตอนมาส่งนี่แหละ"
"เฮียมีเมียหรือเปล่า มึงสวยขนาดนี้เฮียไม่อยากกินเลยหรือไง" มีนาว่าพลางลุกขึ้นเดินดูเพื่อนสาว หากว่าเธอเป็นผู้ชายคงกินน้ำเอมไม่ให้เหลือซาก
"คนไม่ใช่ทำอะไรก็ไม่ใช่"
"มึงก็ทนได้เนอะ ชอบก็ชอบ รักก็รักแต่ปล่อยให้เขาออกไปหากินนอกบ้านอยู่ได้ รีบรวบหัวรวบหางซะอีเอมจะได้ปิดจ็อบ"
"แล้วถ้ามีอะไรกันไปแล้วเฮียไม่หยุดล่ะ"
"มึงหาอะไรมัดใจเฮียไม่ได้เลยหรอ ? มึงอยู่บ้านเฮียอยู่บ้าน ของเคย ๆ อยู่ใกล้กันอีเอม!"
"เฮ้อ ~" ถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าเรียนชั่วโมงแรก
