บทที่ 7 CHAPTER 6 อย่ากลืนน้ำลายตัวเอง
CHAPTER 6 อย่ากลืนน้ำลายตัวเอง
"มึงไม่ต้องเสียใจไปเชื่อกู! ดูนั่นหล่อมากก" ชี้ไปยังผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมา
"ขอนั่งกินสักพัก เดี๋ยวลุกไปเต้นเป็นเพื่อนนะ" ดันมีนาให้ออกไปเต้นก่อน ตอนนี้เธอยังไม่พร้อม ขอดื่มให้มีสติสักหน่อย
"รอนะ" มีนายิ้มหวานถือแก้วออกไปยืนโยกเย้าโดยมีหนุ่มหล่อมาวนเวียนขอแลกไลน์จนนับไม่ถ้วน
น้ำเอมนั่งมองน้ำสีเหลืองอร่ามสองส่วนสี่ในแก้วพลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ หากเฮียเห็นว่าเธอยืนอยู่เฮียจะทำหน้ายังไง เดินผ่านไปเฉย ๆ หรือแวะเข้ามาทักทาย
แล้วระหว่างเราที่ทำกันคืออะไร ? 'พี่น้องท้องเกือบชนกัน' ใช่ไหม
[ฟีนิกซ์ - ไซฟีนด์]
"สบายตัวเลยสิมึง"
"ไม่ควรมาก หาเองไม่ควรเลย"
"ง่ายและหลวม"
"ถูก!" ฟีนด์ส่ายหัวเบา ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดก ก่อนจะลุกออกมายืนมองโซนล่างที่เหล่านักล่ามักออกมายืนโยกเย้าหาเหยื่อ
"กูลงไปดูความเรียบร้อยก่อน อยากได้ก็กริ๊งมา"
"อืม.." ตอบรับในลำคอเดินกลับไปนั่งที่เดิม หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลา เห็นข้อความน้ำเอมและข้อความคนอื่น ๆ นับสิบ ทว่าเขาตอนนี้ไม่ว่าง ไม่มีอารมณ์จะตอบใครทั้งนั้น
น้ำเอมยังนั่งอยู่ที่เดิมมองไปรอบ ๆ บรรยากาศมันดูสนุกแต่ทำไมภายในใจเธอถึงไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แสงสีดนตรีมันทำให้ใจที่เคยเต้นแรงกลับเต้นช้าลง..เจ็บแปล๊บที่ดันไปรู้สึกกับคนที่เขาไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน
"หลายปีแล้วนี่เนอะ ขอเวลาอีกหน่อยแล้วกัน" น้ำเอมพึมพำยกน้ำเมารวดเดียวหมดแก้ว มองน้ำแข็งในแก้วเปล่าด้วยรอยยิ้ม
"อร่อยตอนเจ็บ.." ส่ายหัวไล่ความคิดไม่มีสิทธิ์เติมเหล้าและน้ำแข็ง สองสามแก้วพอจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างจึงได้ยกแก้วออกไปยืนโยกเย้าข้างมีนา
"แกควรเปิดโอกาสบ้าง"
"ยังไม่ได้คิด"
"คนจะใช่ยังไงก็ใช่ ไม่ใช่พยายามให้ตายก็ไม่ใช่"
"พอเถอะ มาเที่ยวกันนะ"
"มาตามเห็นของดีไปไม่เป็นเลยล่ะสิ" หัวเราะในลำคอมองน้ำเอมที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์แต่ยังยืนโยกเย้าอยู่ท่ามกลางแสงสี
"เอม..ใช่เอมไหม ? ใช่ เห็นไหมเฮียว่าแล้วทักไม่ผิดคน" ฟีนิกซ์เดินเข้ามาทักน้องสาวบุญธรรมของเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอน้องในสถานที่บันเทิงแบบนี้ ดูเหมือนว่าน้ำเอมเมื่อก่อนกับตอนนี้จะเปลี่ยนไปมากจน..'อยากกินน้องเพื่อน'
"สวัสดีค่ะเฮียฟี"
"มากับใครครับ ? นี่ไอ้ฟีนด์รู้ไหม"
"เอมมากับเพื่อนค่ะ" ยิ้มหวานดึงมีนามายืนบังหน้า สายตาที่เพื่อนเฮียฟีนด์มองเธอไม่ต่างจากเสือที่อยากขย้ำเหยื่อเลยสักนิด
"อ้อ..ขึ้นไปหาไอ้ฟีนด์กันไหม มันนั่งคนเดียวคงเหงา"
"มึงไปเถอะ เดี๋ยวกูตามไป" มีนาดันเอวน้ำเอมให้เดินตามหลังเพื่อนเฮียฟีนด์ไป อยากมาหาผัว(ในอนาคต)ไม่ใช่หรอ ไปเถอะ!
"จะโกรธมันไหมครับ ถ้าเห็นมันนั่งกับเด็กในร้าน"
"ไม่ค่ะ เอมจะไปโกรธเฮียได้ยังไงคะ" ระบายยิ้มจาง ๆ ให้คนด้านข้าง แค่ภาพเสียงที่ได้ยินตอนเข้าห้องน้ำก็ทำให้เธอชาวาบไปทั้งตัวแล้ว ยังมีอะไรที่มันเจ็บกว่านี้อีกงั้นหรอ
"ไอ้ฟีนด์มันก็รักสนุกทั่วไปแบบผู้ชายนั่นแหละ อย่าคิดมากนะ"
"^ ^" อย่าคิดมาก ถ้าไม่ได้รักไม่ได้รู้สึกเธอคงไม่คิดมากขนาดนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเฮียมีคนอื่น..แต่เธอก็ยอม
"ให้ทายกูไปเจอใคร ?"
"ไม่รู้" ตอบเสียงเรียบโอบเอวคนบนตักเล่นเกมโดยปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นไซ้คอ
"ไม่เจอกันหลายวันเลยนะคะ" น้ำเอมนั่งลงฝั่งตรงข้ามเฮียฟีนด์ เขาเงยหน้ามองด้วยสายตาแปลกใจก่อนจะโฟกัสที่เกมต่อโดยไม่ได้รู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตัวเองทำเลยสักนิด
"จบเกม! มากับใคร ?" ฟีนด์ว่าพลางวางโทรศัพท์ลงเงยหน้าถามน้ำเอมที่นั่งจิบเหล้าฝั่งตรงข้าม สลับกับมองไอ้ฟีนิกซ์ที่ดูเหมือนกำลังแนะนำอะไรสักอย่างให้เธอ
"มีนาค่ะ" ตอบเสียงเรียบ แต่หันไปสนใจคนด้านข้างมากกว่าคนที่เธอรู้สึกชอบ
"ไปรอในห้อง.." ยกบั้นท้ายคนบนตักให้ลุกขึ้น กระซิบเสียงเบาบอกให้ไปรอ ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งข้างน้องสาวที่วันนี้แต่งตัวล่อเสือล่อไอ้เข้
"ใส่ขนาดนี้เลยหรือไง ?"
"คุณแม่ไม่ดุนี่คะ เอมโตแล้ว"
"ถ้าโตจริง ๆ ต้องมีผัวแล้ว มีหรือยัง"
"ยังเลยค่ะ แต่อนาคตคงมี"
"ใสซื่อขนาดนี้ ? ใครได้เป็นเมียคง.."
"จะพูดอะไรก็อย่ากลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" มองหน้าเฮียนิ่ง เธอไม่ได้อยากอ่อนแองอแงให้เขาโอ๋ตลอด เธอแค่อยากให้เขาเห็นใจกันบ้าง หันมองเธอบ้าง
"ไม่มีทาง..ฝากด้วยนะ กูไปก่อน" ฟีนด์ยิ้มมุมปากเย้ย ก่อนจะหันไปเอ่ยประโยคหลังกับไอ้ฟีนิกซ์ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยิ้มแย้มออกไป เขาไม่มีทางกลืนน้ำลายตัวเองเด็ดขาด หึหึ..
"ตามสไตล์ของมันนั่นแหละ.."
"ค่ะเอมรู้" ไม่พูดเปล่า เธอยังยิ้มรับในสิ่งที่เฮียเป็นทั้งที่ภายในใจมันเจ็บจนไม่รู้ต้องอธิบายเป็นคำพูดยังไง
