บทที่ 101 บทที่ 101

เขาดึงเซลีนเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ให้ศีรษะของเธอหนุนอยู่บนต้นแขนแกร่ง ใบหน้าคมคายซุกไซ้เข้ากับกลุ่มผมหอมกรุ่น เปลือกตาของมาเฟียหนุ่มที่เคยทรมานจากโรคนอนไม่หลับมานานนับปี ค่อยๆ ปิดลงด้วยความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

เซลีนกระชับอ้อมกอดรอบเอวสอบของเขา วางมือทาบลงบนแผ่นหลังที่มีรอยแผล...