บทที่ 103 บทที่ 103

แสงแดดอ่อนยามสายส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาทาบทับลงบนเตียงคิงไซซ์สีขาวบริสุทธิ์

เซลีนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว แต่เธอยังไม่สามารถขยับตัวลุกไปไหนได้ ท่อนแขนหนักอึ้งของแอชตันยังคงพาดทับอยู่บนหน้าท้องของเธออย่างเหนียวแน่น ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนื้อเนียนตรงซอกคออย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าคมคายที่มักจะเต็...