บทที่ 107 บทที่ 107

แอชตันหรี่ตาลง มองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอที่พยายามไม่หลบสายตา

"เรื่องแค่นี้ทำไมต้องโทรมาแจ้งเธอโดยตรง ดีแลนก็ประสานงานกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่ตลอดเวลา"

"ฉันเป็นคนเซ็นชื่อรับผิดชอบของใช้ส่วนตัวพวกนั้นไว้ตั้งแต่ก่อนที่มาย่าจะย้ายวอร์ดค่ะ" เซลีนยกมือขึ้นแตะขมับของตัวเอง หลับตาลงแน่นพร้อมกับส่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ