บทที่ 12 บทที่ 12

แอชตันสบถในลำคอด้วยความขัดใจ แต่ร่างกายของเขากลับทรยศคำพูดอย่างสิ้นเชิง เขาค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักศีรษะลงพิงพนักเก้าอี้ ยอมปล่อยให้ปลายนิ้วเย็นๆ ของเธอคลึงนวดไปตามแนวเส้นประสาทที่กำลังเต้นตุบๆ

กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวในโลกที่สามารถทะลวงผ่านกำแพงความเครียดและกลิ่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ