บทที่ 120 บทที่ 120

"ไม่ต้อง!" แอชตันออกคำสั่งเสียงเข้ม หยุดยั้งลูกน้องไว้ "ปล่อยให้มันหนีไปก่อน... สภาพนั้นมันไปได้ไม่ไกลหรอก"

เป้าหมายเดียวที่แอชตันสนใจในเวลานี้ ไม่ใช่การล้างแค้นศัตรู

แต่คือร่างบางที่กำลังนั่งสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวนั้น

แอชตันพุ่งตัวเข้าไปหาเซลีนอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นคอนกร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ