บทที่ 122 บทที่ 122

เมื่อเช็ดจนคราบเลือดจางหายไป แอชตันก็ขยำทิชชูเปียกที่เปื้อนเลือดเป็นก้อนกลม แล้วโยนทิ้งลงบนพื้นพรมของรถอย่างไม่ไยดี

เสียงทิ้งของดังกระทบพื้นเบาๆ แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวใจของเซลีน

ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากปลายคางของเธอทันที ราวกับกำลังแตะต้องของร้อน เขาดึงมือกลับไปกอดอกตามเดิม เอนหลังพิงพนักเบาะ และเบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ