บทที่ 125 บทที่ 125

ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ หลอมรวมเข้ากับโทสะจนทำให้มือที่บีบคอเสื้อของเธอสั่นเทา

"ฉันขอโทษ... แอชตัน ฉันขอโทษ..." เซลีนสะอื้นจนตัวโยน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป "ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องโง่ๆ ลงไป... แต่พ่อโทรมาขู่ฉัน พ่อบอกว่าถ้าฉันไม่เอาเงินไปให้ พว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ