บทที่ 127 บทที่ 127

แอชตันปลดตะขอบราตัวจิ๋วออกอย่างไร้ความลังเล สองเต้าอวบอิ่มดีดตัวเป็นอิสระ ปลายยอดถันสีหวานหดเกร็งชูชันขึ้นมาทันทีที่ต้องปะทะกับสายน้ำเย็นจัดและสายตาคมกริบที่จดจ้องมองมาราวกับจะกลืนกิน

"ยะ... อย่านะแอชตัน..." เซลีนพยายามจะยกสองแขนขึ้นมาบดบังหน้าอกของตัวเองด้วยความประหม่า

แต่แอชตันไม่ยอมให้เธอทำเช่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ