บทที่ 131 บทที่ 130

เซลีนค่อยๆ เลิกผ้าห่มผืนหนาออก สองเท้าแตะลงบนพื้นพรมหนานุ่ม ความเย็นที่แล่นผ่านฝ่าเท้าขึ้นมาช่วยดึงสติที่ยังพร่ามัวให้กลับมาแจ่มชัด

เธอยกมือขึ้นจับลำคอตัวเองด้วยความเคยชิน

ความว่างเปล่าใต้แนวกระดูกไหปลาร้าตอกย้ำความผิดพลาดที่ไม่อาจย้อนคืน สร้อยคอแพลตตินัมที่มีจี้เพชรซ่อนเครื่องติดตามไม่อยู่ตรงนั้นอี...