บทที่ 16 บทที่ 16

เขาเคาะปลายนิ้วชี้ลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเชื่องช้า สายตาดุดันจ้องมองไปยังทิศทางที่เซลีนเพิ่งเดินหนีไป

มุมปากของแอชตันกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน มันไม่ใช่ยิ้มของความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของพรานป่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังดิ้นรนอยู่ในกับดักคำโกหกของตัวเอง

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือของต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ