บทที่ 18 บทที่ 18

เซลีนร้องอุทาน หวาดกลัวว่าจะล้มทับแผลที่สีข้างของเขา เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่แอชตันไวกว่า เขาใช้แขนขวาที่แข็งแรงตวัดรัดเอวคอดของเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้ตกลงมานั่งคร่อมทับอยู่บนตักของเขาอย่างพอดิบพอดี

สภาพตอนนี้ล่อแหลมเกินกว่าที่เซลีนจะตั้งรับทัน เธออยู่บนตักของเขา ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ สองมือเล็กถูก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ