บทที่ 3 บทที่ 3

"เขาหลับแล้วค่ะ" เซลีนกระซิบ "ฉันจัดการกดจุดคลายกล้ามเนื้อคอบ่าไหล่ให้หมดแล้ว อาการปวดหัวน่าจะดีขึ้นตอนตื่น"

"ขอบคุณครับ" ดีแลนตอบกลับเบาๆ ยื่นซองสีขาวหนาปึกให้เธอ "นี่ค่าจ้างของคุณ"

เซลีนรับซองมาเปิดดู จำนวนเงินสดข้างในตรงตามที่ผู้จัดการสปาบอกไว้ เธอเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย รูดซิปปิดให้เรียบร้อย

"ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ หมดหน้าที่ของฉันแล้ว"

เซลีนไม่รอให้ดีแลนพูดอะไรต่อ เธอเดินตรงไปที่ประตูเพนต์เฮาส์ เปิดออกและก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว เธอแค่อยากกลับไปหาน้องสาวให้เร็วที่สุด ไม่มีความคิดอยากจะยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายอันตรายคนนี้อีก

ดีแลนไม่ได้ห้าม เขาเดินตามไปส่งเธอที่ลิฟต์ และรอจนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดลง

เมื่อกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น ดีแลนสั่งให้บอดี้การ์ดคนอื่นๆ ถอยออกไปรออยู่ด้านนอก ปล่อยให้บอสได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เขาหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมทับร่างสูงใหญ่บนโซฟา ก่อนจะถอยออกไปยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างเงียบเชียบ

ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง

แอชตันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เขาลืมตาโพลง สัญชาตญาณระวังภัยทำงานทันที กวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว

ไม่มีใครอยู่ที่นี่

เขาลุกขึ้นนั่ง ขมวดคิ้วเข้าหากัน อาการปวดหัวที่เคยหายไปเริ่มกลับมาเต้นตุบๆ ที่ขมับอีกครั้ง แม้จะไม่รุนแรงเท่าก่อนหน้านี้ แต่มันก็สร้างความรำคาญใจให้เขาอย่างมาก

เขามองซ้ายมองขวา หาผู้หญิงตัวเล็กคนที่นวดให้เขาเมื่อคืน

ความว่างเปล่าคือคำตอบ

กลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอเคยอยู่ที่นี่จริงๆ

ความหงุดหงิดแล่นพล่านขึ้นมาในอก แอชตันไม่เคยถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวแบบนี้ เขาคือคนออกคำสั่ง ไม่ใช่คนที่ถูกทอดทิ้ง

"ดีแลน!" เขาตะโกนเรียกเสียงดังก้อง

ประตูห้องนั่งเล่นเปิดออกทันที ดีแลนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตัว "ครับบอส"

"ผู้หญิงคนนั้นไปไหน" แอชตันถามเสียงห้วน

"เธอกลับไปแล้วครับบอส ตั้งแต่ตอนที่คุณหลับ" ดีแลนตอบตามตรง

"ใครสั่งให้มึงปล่อยเธอไป!" แอชตันตวาด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมผ้าห่มหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น "กูจ่ายเงินซื้อมันมาทั้งคืน ทำไมมึงปล่อยให้มันกลับไป!"

ดีแลนก้มหน้าลงเล็กน้อย "เธอทำหน้าที่เสร็จแล้ว และบอสก็หลับไปแล้ว ผมเลยจ่ายเงินและให้เธอกลับไปครับ"

"ไปลากตัวผู้หญิงคนนั้นกลับมาหาฉัน ถ้าคืนนี้ไม่ได้นวด พวกมึงเตรียมตัวตกงาน"

กลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเป็นสิ่งที่เซลีนคุ้นเคยพอๆ กับกลิ่นน้ำมันอโรม่า

หญิงสาวทอดสายตามองผ่านกระจกใสหน้าห้องพักผู้ป่วยรวม ร่างที่ผ่ายผอมของมาย่านอนหลับสนิทอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือระโยงระยางเจาะเข้าที่หลังมือเล็กๆ คิ้วของน้องสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแม้ในยามหลับ บ่งบอกถึงความเจ็บปวดจากโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องที่คอยกัดกินร่างกาย

เซลีนยกมือขึ้นแตะกระจกเบาๆ เธอตั้งใจจะย้ายมาย่าไปอยู่ห้องพักวีไอพีที่ปลอดเชื้อและมีความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้ คิวผ่าตัดไขกระดูกใกล้เข้ามาแล้ว ค่าใช้จ่ายส่วนต่างที่เบิกไม่ได้คือตัวเลขหลักแสนที่เธอต้องหามาจ่ายให้ทันภายในสัปดาห์หน้า

ค่าล่วงเวลาจากการนวดลูกค้าเพนต์เฮาส์เมื่อคืนน่าจะพอโปะยอดงวดแรกได้

เธอหมุนตัวเดินไปตามโถงทางเดินโรงพยาบาล วันนี้เธอมีคิวลูกค้านวดประจำที่สปารออยู่อีกสามคน ร่างกายที่พักผ่อนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงประท้วงด้วยความปวดเมื่อย แต่เซลีนไม่มีสิทธิ์หยุดพัก

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอัตโนมัติของโรงพยาบาล ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาขวางทาง

เซลีนชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายคนนี้คือดีแลน บอดี้การ์ดหน้าตายที่พาเธอไปหาลูกค้าวีไอพีเมื่อคืน

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณเซลีน" ดีแลนเอ่ยทักทาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่ยินดียินร้าย

"คุณมีธุระอะไรกับฉันคะ" เซลีนถามกลับ รักษาระยะห่าง

ดีแลนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ดึงซองกระดาษสีขาวปึกหนาออกมาส่งให้เธอ "บอสต้องการจ้างคุณต่อ นี่คือค่าเสียเวลาสำหรับวันนี้ครับ"

เซลีนมองซองเงินสดแต่ไม่ยอมยื่นมือไปรับ "ฝากไปบอกเจ้านายคุณด้วยนะคะ ว่าฉันรับงานนอกสถานที่เฉพาะคิวที่สปาจัดให้เท่านั้น วันนี้ฉันมีลูกค้าประจำรออยู่ คงรับงานด่วนให้ไม่ได้"

"ผมแนะนำให้คุณรับไว้ และยกเลิกคิวงานอื่นให้หมดครับ"

คำพูดของดีแลนไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่เคลือบด้วยความสุภาพ

"ฉันมีจรรยาบรรณวิชาชีพค่ะ ลูกค้าคนอื่นก็จ่ายเงินซื้อเวลาฉันเหมือนกัน ขอตัวนะคะ" เซลีนเบี่ยงตัวหลบ ก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่ป้ายรถประจำทาง เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนของเศรษฐีเอาแต่ใจ

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายสั่นครืด เซลีนล้วงหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อผู้จัดการสปา

"สวัสดีค่ะผู้จัดการ ฉันกำลังไปทำงาน..."

"แกไม่ต้องเข้ามาแล้วเซลีน" เสียงปลายสายแทรกขึ้นมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนและเกรงใจ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คิวงานของแกถูกยกเลิกทั้งหมด"

เซลีนขมวดคิ้วแน่น ฝีเท้าหยุดชะงัก "หมายความว่ายังไงคะ ยกเลิกได้ยังไง ลูกค้าคุณหญิงมยุรานัดฉันไว้ล่วงหน้าตั้งเป็นเดือนแล้วนะ"

"มีลูกค้ารายใหญ่เหมาคิวงานของแกไปหมดแล้ว ล่วงหน้าหกเดือน จ่ายเงินสดเต็มจำนวนเข้าบัญชีสปาเรียบร้อย ฉันคืนคิวให้ลูกค้าคนอื่นไปหมดแล้ว" ผู้จัดการถอนหายใจยาว "แกไปขัดใจอะไรวีไอพีเพนต์เฮาส์เมื่อคืนหรือเปล่า เขาถึงสั่งระงับงานแกที่สปาทุกสาขาเลย"