บทที่ 32 บทที่ 32

"ฉันไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นค่ะ" เซลีนเถียงกลับเรียบๆ "ฉันแค่กำลังทบทวนว่าคืนนี้คุณจะพาฉันไปเป็นเป้านิ่งให้ใครโจมตีอีก"

มุมปากของแอชตันยกขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยยิ้มอารมณ์ดี แต่เป็นรอยยิ้มของพรานป่าที่พร้อมจะพาเหยื่อล่อออกไปเดินเล่นกลางทุ่งกว้าง

"งานประมูลเครื่องเพชรการกุศล มีแต่นักธุรกิจหน้าโง่กับพวก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ