บทที่ 40 บทที่ 40

"ขอบคุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงนุ่ม รับกล่องยามาถือไว้ ความโกรธเคืองที่เคยมีเมื่อคืนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นลึกๆ ในใจที่เธอเริ่มจะคุ้นเคย

"ฉันไม่ได้เป็นห่วง" แอชตันรีบแก้ตัวทันควัน สันกรามของเขาบดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ "ฉันแค่ไม่อยากให้หมอนวดประจำตัวต้องมานอนซมเป็นภาระให้คน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ