บทที่ 5 บทที่ 5

"ฉันหาทางออกของฉันเองได้" เธอเถียงเสียงแข็ง พยายามซ่อนความกลัวเอาไว้

"ด้วยการยืนนวดจนขาแข็งวันละสิบสองชั่วโมง แลกกับเศษเงินโอทีน่ะเหรอ" แอชตันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรของเขาทำให้เซลีนดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาเป็นผู้หญิงขายตัว" น้ำเสียงของเขากดต่ำลง แฝงความเด็ดขาด "ฉันต้องการแค่สัมผัสที่ทำให้ฉันนอนหลับได้ แลกกับการที่น้องสาวเธอได้ย้ายเข้าห้องวีไอพีภายในวันนี้ และได้คิวผ่าตัดภายในเดือนหน้า"

เซลีนเม้มริมฝีปากแน่น ข้อเสนอนี้มันหอมหวานเกินกว่าที่คนจนตรอกอย่างเธอจะปฏิเสธได้ มาย่าคือโลกทั้งใบของเธอ หากการย้ายเข้าเพนต์เฮาส์ของผู้ชายอันตรายคนนี้แลกมาด้วยความปลอดภัยของมาย่า เธอควรจะตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

แต่สัญชาตญาณลึกๆ ร้องเตือนว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ต้องการแค่นวด เขาต้องการควบคุมชีวิตเธอ

"ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ" เธอหยั่งเชิง

แอชตันหรี่ตาลง รังสีคุกคามแผ่กระจายออกมาจากตัวเขา

"ฉันเพิ่งบอกไปว่าฉันต้องการอะไร และฉันไม่เคยถูกปฏิเสธ" แอชตันก้มหน้าลงมาใกล้จนเซลีนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฉันจัดการคิวผ่าตัดให้น้องสาวเธอได้... ฉันก็สั่งระงับการรักษาทั้งหมดของโรงพยาบาลเครือข่ายได้เหมือนกัน"

ดวงตาของเซลีนเบิกกว้าง "คุณมันเลวทราม! คุณจะเอาชีวิตเด็กป่วยมาเป็นเครื่องมือต่อรองได้ยังไง!"

"ฉันเป็นนักธุรกิจเซลีน และฉันเล่นตามกฎของผู้ชนะเสมอ" เขายืดตัวขึ้น แววตาไร้ความปรานี "เงินของฉัน อำนาจของฉัน... มันมากพอที่จะทำให้ครอบครัวของเธอสบายไปทั้งชาติ หรือจมดินไปตลอดกาล เลือกเอาว่าอยากได้แบบไหน"

ความเงียบโรยตัวลงในห้องทำงานกว้างขวาง

เซลีนรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปหมด เธอต่อกรกับผู้จัดการสปาได้ เถียงกับเจ้าหนี้ได้ แต่เธอไม่มีกำลังพอจะต่อสู้กับมาเฟียที่มีเส้นสายถึงโรงพยาบาล

มือของเธอสั่นขณะกำบิลค่ารักษาพยาบาลของมาย่า น้องสาวของเธอเพิ่งบ่นว่าปวดกระดูกเมื่อเช้านี้ การรอคิวผ่าตัดต่อไปอาจหมายถึงการนับถอยหลังสู่ความตาย

แอชตันมองเห็นความพ่ายแพ้ในดวงตาของเธอ เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของมนุษย์คือสิ่งที่เปราะบางที่สุดเสมอ

เขาดึงปากกาสีทองสลักชื่อแบรนด์ดังออกจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนสัญญาปกดำ แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าเซลีน

"คิดให้ดีเซลีน ค่าหมอของน้องสาวเธอ ไม่ใช่เศษเงินที่พนักงานสปาจะหาได้ในเดือนสองเดือนหรอกนะ"

รถเอสยูวีสีดำสนิทแล่นเข้าจอดเทียบหน้าทางเข้าลิฟต์ส่วนตัวใต้ตึกระฟ้าใจกลางเมือง

เซลีนก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบปานกลางเพียงใบเดียว มันจุของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นสำหรับช่วงเวลาหกเดือนนับจากนี้ ดีแลนเดินนำหน้าเธอไปที่หน้าประตูลิฟต์ เขาทาบคีย์การ์ดสีดำลงบนแป้นอ่าน ก่อนจะกดรหัสผ่านตัวเลขหกหลักอย่างรวดเร็ว

"คีย์การ์ดใบนี้สำหรับคุณเซลีนครับ" ดีแลนยื่นการ์ดสีดำขอบทองส่งให้ "มันใช้ผ่านเข้าออกได้ถึงแค่ชั้นสระว่ายน้ำส่วนกลาง ส่วนชั้นเพนต์เฮาส์ด้านบนสุด บอสไม่อนุญาตให้คุณลงไปไหนตามลำพัง หากมีความจำเป็นต้องใช้ของจากข้างนอก ให้แจ้งผมหรือแม่บ้าน"

เซลีนรับคีย์การ์ดมาเก็บใส่กระเป๋าสะพาย "พูดง่ายๆ ก็คือกักบริเวณสินะคะ"

"เพื่อความปลอดภัยของคุณเองครับ" ดีแลนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นงานเป็นการ

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด เซลีนก้าวตามบอดี้การ์ดหนุ่มไปตามโถงทางเดินหินอ่อนที่คุ้นตาจากเมื่อคืน ความรู้สึกของเธอในวันนี้ต่างออกไป เมื่อคืนเธอมาในฐานะคนทำงานที่พร้อมจะกลับบ้าน แต่ตอนนี้เธอต้องก้าวเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของผู้ชายอันตรายในฐานะลูกจ้างผูกขาด

ดีแลนพาเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นกว้างขวางที่เศษแก้วแตกเมื่อคืนถูกเก็บกวาดไปจนหมดจด เลี้ยวขวาเข้าสู่โซนที่พักอาศัย เขาหยุดยืนหน้าประตูไม้บานหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องนอนใหญ่สุดทางเดิน

"นี่ห้องของคุณครับคุณเซลีน" ดีแลนผลักประตูเปิดออก

เซลีนเดินเข้าไปสำรวจด้านใน แม้จะถูกเรียกว่าห้องนอนเล็ก แต่มันกลับกว้างขวางกว่าอพาร์ตเมนต์เช่าทั้งชั้นของเธอรวมกันเสียอีก เตียงควีนไซซ์ปูด้วยชุดเครื่องนอนสีเทาอ่อน มีห้องน้ำในตัวและหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงชัดเจน

"บอสมีกฎการอยู่ร่วมกันที่เพนต์เฮาส์ไม่กี่ข้อครับ" เสียงของดีแลนดึงความสนใจของเธอให้หันกลับไปมอง

เซลีนวางกระเป๋าลงบนปลายเตียง "ว่ามาเลยค่ะ ฉันพร้อมรับฟังระเบียบเรือนจำแล้ว"

ดีแลนกระแอมในลำคอเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอธิบาย "ข้อแรก บอสไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมฉุนหรือครีมบำรุงผิวที่มีกลิ่นแรง ขอความกรุณางดเว้นการใช้ของพวกนั้นทั้งหมดระหว่างที่อยู่ที่นี่ อนุญาตให้ใช้ได้แค่กลิ่นอ่อนๆ หรือกลิ่นน้ำมันนวดประจำตัวของคุณเท่านั้น"

เซลีนพยักหน้ารับ ข้อนี้เธอเข้าใจได้ คนที่มีอาการปวดหัวรุนแรงมักจะไวต่อกลิ่น

"ข้อสอง ห้ามล็อกประตูห้องนอนของคุณเด็ดขาด"

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที "ทำไมฉันถึงล็อกประตูห้องตัวเองไม่ได้คะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือนอนพักผ่อน"

"นี่เป็นมาตรการรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ครับ บอสต้องมั่นใจว่าเขาสามารถเข้าถึงทุกพื้นที่ในห้องนี้ได้ทันทีหากเกิดเหตุฉุกเฉิน ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับกฎข้อนี้" ดีแลนตอบอย่างหนักแน่น ไม่เปิดช่องว่างให้โต้แย้ง

เซลีนสูดลมหายใจลึก เธอกลืนความไม่พอใจลงคอ สัญญาที่เซ็นไปแลกกับชีวิตใหม่ของมาย่า เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรมากนัก