บทที่ 65 บทที่ 65

"อืม..." แอชตันครางต่ำในลำคอเมื่อความเจ็บแปลบจากการกดจุดแล่นปราดขึ้นมา ก่อนที่มันจะค่อยๆ คลายตัวลงกลายเป็นความผ่อนคลายที่แผ่ซ่านไปทั่วสมอง

กลิ่นหอมสะอาดของสบู่และแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวเซลีนลอยมาเตะจมูก มันทำงานเหมือนยาสลบชั้นดีที่ช่วยกดทับความว้าวุ่นในใจของเขาให้สงบลง อุณหภูมิความเย็นจากปลายนิ้วของเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ