บทที่ 8 บทที่ 8

"บอสครับ รถพร้อมแล้ว..." ดีแลนชะงักคำพูดไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า บอสของเขาในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย กำลังยืนจัดผ้าห่มให้ผู้หญิงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงส่วนตัว ซึ่งเป็นพื้นที่หวงห้ามระดับสูงสุด

แอชตันหันขวับกลับมามองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาดุดัน เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงสั่งให้เงียบ

ดีแลนรีบก้มหน้ารับคำสั่งและถอยออกไปยืนรอที่โถงทางเดินด้านนอกทันที

แอชตันหมุนตัวเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตในตู้มาสวมลวกๆ ติดกระดุมอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมามองเซลีนอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้อง

"อย่านะ... อย่าเพิ่งไป"

เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นจากคนที่นอนอยู่บนเตียง

ฝีเท้าของแอชตันหยุดชะงักทันที เขาหันกลับไปมอง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เซลีนกำลังละเมอพลิกตัวไปมากระสับกระส่าย คิ้วของเธอขมวดแน่นราวกับกำลังฝันร้าย

แอชตันเดินกลับมาที่ข้างเตียง เขามองดูอาการกระสับกระส่ายนั้นด้วยความหงุดหงิดใจที่อธิบายไม่ถูก เขาไม่ชอบเห็นเธอทำหน้าทรมานแบบนี้

เขาตัดสินใจนั่งลงที่ขอบเตียง เอื้อมมือไปจับมือเล็กที่กำแน่นอยู่เหนือผ้าห่ม บีบมันเบาๆ ด้วยแรงที่คิดว่านุ่มนวลที่สุดเท่าที่มาเฟียอย่างเขาจะทำได้

"ฉันอยู่นี่... ไม่ได้ไปไหน" เขาตอบรับเสียงละเมอนั้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ราวกับเสียงของเขามีเวทมนตร์ เซลีนหยุดกระสับกระส่าย คิ้วที่ขมวดแน่นค่อยๆ คลายออก ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง

แอชตันนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้มือของเขาถูกกอบกุมไว้โดยผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงสามวัน เขายอมรับกับตัวเองอย่างเสียฟอร์มว่า ตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอที่ต้องพึ่งพาเงินของเขา แต่เป็นเขาเองที่เริ่มเสพติดการมีอยู่ของเธอจนไม่อยากปล่อยให้คลาดสายตาไปไหนเลย

ช่วงบ่ายของวันถัดมา ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด

เซลีนนั่งพิงพนักโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นหลัก มือถือถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ที่เพิ่งชงเสร็จ กวาดสายตามองไปรอบพื้นที่กว้างขวางซึ่งถูกตกแต่งด้วยโทนสีขรึมทึบ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นนำเข้าจากต่างประเทศและมีราคาแพงลิบลิ่ว แต่สำหรับเธอ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากห้องขังที่ถูกประดับประดาด้วยทองคำ

หญิงสาวลอบถอนหายใจ เมื่อเช้าเธอตื่นขึ้นมาบนเตียงคิงไซซ์ของเขาด้วยความงุนงง พบเพียงความว่างเปล่าและรอยยับบนผ้าปูเตียงฝั่งตรงข้าม แอชตันออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ทิ้งให้เธออยู่ในความดูแลของแม่บ้านและบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทางเข้าออกทุกจุด

หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ของโฮมเธียเตอร์ถูกปิดสนิท เซลีนไม่มีกะจิตกะใจจะเปิดดูรายการบันเทิงใดๆ สมองของเธอเอาแต่คิดทบทวนถึงข้อตกลงบ้าบอที่เพิ่งเซ็นไป เธอรอดพ้นจากปัญหาค่ารักษาของมาย่า แลกกับการต้องมานั่งจับเจ่ารอคอยเวลาที่เจ้านายเอาแต่ใจจะเรียกใช้บริการ

ปัง!

เสียงกระแทกประตูบานพับคู่หน้าห้องโถงดังสนั่นจนเซลีนสะดุ้งสุดตัว น้ำชาในถ้วยกระฉอกลวกปลายนิ้ว

"เรียกหมอ! ตามไอ้หมอเจคมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนลั่นของดีแลนดังนำมาก่อนที่ตัวจะปรากฏ เซลีนรีบวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระจก ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ

ดีแลนกำลังพยุงร่างสูงใหญ่ของแอชตันเข้ามาในห้องนั่งเล่น สภาพของบอสมาเฟียที่เคยวางมาดเนี้ยบตลอดเวลาบัดนี้ดูไม่ได้ เสื้อสูทสีดำสนิทถูกฉีกขาดเป็นรอยริ้วตรงบริเวณสีข้างด้านซ้าย เลือดสีแดงฉานไหลซึมทะลุเนื้อผ้าออกมาเป็นวงกว้าง หยดแหมะลงบนพื้นพรมสีเทาทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน

"บอส ทำใจดีๆ ไว้ นั่งลงตรงนี้ก่อน" ดีแลนพยายามประคองเจ้านายให้นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตัวใกล้สุด

"กูไม่ได้เป็นอะไรหนักหนา ปล่อย!" แอชตันสบถอย่างหัวเสีย เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของลูกน้องคนสนิท ทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังอย่างแรงจนเผลอนิ่วหน้า สันกรามบดเบียดเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมปนเปกับกลิ่นดินปืนและเหงื่อ เซลีนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เห็นผลลัพธ์ของความรุนแรงในโลกสีเทาอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ มันไม่ใช่บาดแผลจากการหกล้มหรืออุบัติเหตุทั่วไป แต่เป็นรอยฉีกขาดจากของมีคมและร่องรอยการต่อสู้ที่หมายเอาชีวิต

"เลือดออกเยอะขนาดนี้ ทำไมคุณไม่พาเขาไปโรงพยาบาล!" เซลีนตั้งสติได้ รีบหันไปตวาดถามดีแลน

"ไม่ได้เด็ดขาดครับ" ดีแลนตอบเสียงเครียด มือควานหาผ้าเช็ดหน้ามากดห้ามเลือดให้เจ้านาย "ถ้าบอสไปโรงพยาบาล ข่าวจะรั่วถึงหูพวกผู้ถือหุ้นและศัตรูฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ความปลอดภัยสูงสุดคือที่นี่ เราต้องรอหมอประจำตัวบอสเดินทางมาถึง"

"แล้วหมอจะมาถึงเมื่อไหร่" เธอถามสวนทันควัน

"อย่างเร็วที่สุดคือยี่สิบนาทีครับ ถนนเส้นหน้าตึกรถติดหนักมาก"

"รอถึงยี่สิบนาทีเลือดก็หมดตัวพอดี!" เซลีนประเมินจากปริมาณเลือดที่ซึมผ่านนิ้วของดีแลนออกมา มันไหลเร็วเกินกว่าจะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ

"มึงหุบปากไปเลยไอ้ดีแลน" แอชตันหอบหายใจลึก เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องด้วยดวงตาดุดันแดงก่ำ "อย่าให้ใครรู้ว่ากูพลาดโดนพวกมันดักฟัน ห้ามให้ข่าวหลุดออกไปเด็ดขาด มึงไปจัดการเคลียร์พื้นที่ที่ท่าเรือซะ ไป!"

"แต่บอสครับ เลือดคุณ..."

"กูบอกให้ไป!" แอชตันตวาดซ้ำ ยกมือข้างที่เปื้อนเลือดชี้หน้าไล่ดีแลน