บทที่ 14 หึง
ธาราถามคนที่นั่งยองทายาให้กับหญิงสาวผู้ที่มีศักดิ์เป็นภรรยาเสียงนิ่ง แววตาคมกริบดุดันจนคนที่โดนมองอย่างภัทรรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เห็นมือชายอื่นจับขาเรียวขาวของภรรยาอยู่ ธารารู้สึกเลือดขึ้นหน้ารีบสาวเท้าเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว
มีแวบหนึ่งธาราหันไปส่งสายตาคาดโทษใส่แพรไหมที่เธอยอมให้ชายอื่นผู้ที่ไม่ใช่สามีตัวเองสัมผัสเนื้อหนัง ทว่านอกจากเธอจะไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวใส่กันแพรไหมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่ เธอก้มหน้าทายาให้กับแผลที่ขาตัวเองไปไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้กำลังโดนเขามองด้วยแววตาแบบไหน สีหน้ายังไง
ให้ชายอื่นจับเนื้อต้องตัวไม่พอ ยังไม่สนใจผัวที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อีก ให้มันได้แบบนี้สิ เขาละเหลือเชื่อกับเธอจริง ๆ
อุตส่าห์หยิบยาตามมาจะทาให้ ดันออกมาเจอไอ้หน้าปลาหม้อนี่นั่งทายาให้เมียตัวเองซะอย่างนั้น ยาของเขาคงไม่มีความหมายแล้วมั้ง หงุดหงิดว่ะ
“สวัสดีครับคุณธารา”
ภัทรรีบลุกขึ้นยืนเมื่อเจ้านายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาหา ภัทรก้มศีรษะให้กับธาราทันทีที่เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ยามที่โดนแววตาคมคู่นั้นจ้องมาไรขนอ่อนของภัทรลุกโชนด้วยความหวาดหวั่น ภัทรเองก็ไม่เข้าใจเลยเหมือนกันทำไมถึงได้กลัวสายตาของธารามากขนาดนี้ทั้งที่ตัวภัทรเองยังไม่ได้ทำอะไรผิดแต่หากภัทรไม่ได้คิดไปเองสายตาของเจ้านายเขาน่ะเหมือนคนกำลังหวงเมียยังไงอย่างนั้น
แต่ตรงนี้ไม่มีเมียนายนี่ มีแต่เลขาคนสวยอย่างคุณแพรไหมที่นั่งขาเจ็บอยู่
“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ตรงนี้มันไม่ใช่ที่ที่คุณควรอยู่นี่คุณภัทร“
”ผมบังเอิญผ่านมาทางนี้ครับ แล้วเห็นคุณแพรกำลังทายาอยู่ท่าทางเธอดูลำบากผมเลยเข้ามาช่วยครับ“ ภัทรถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก ลนลานตอบธาราเสียงตะกุกตะกักเมื่อรังสีอำมหิตแพร่สะพัดออกมาจากร่างบึกบึนของธารา
อะไรวะ ทำไมนายต้องทำตัวน่ากลัวขนาดนี้วะ ไอ้ภัทรคนนี้กลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว
“เธอขอความช่วยเหลือคุณหรือไง” เลิกคิ้วถามเสียงเย็นยะเยือก
“มะ ไม่ครับ“ ไม่จำเป็นต้องเอ่ยขอ ไอ้ภัทรคนนี้ก็พร้อมจะทำให้ คุณแพรไหมทั้งสวย ทั้งใจดีขนาดนี้ใครบ้างจะไม่อยากอยู่ใกล้เธอ มีโอกาสใกล้ชิดเธอขนาดนี้เป็นใครก็อยากคว้าไว้ทั้งนั้น ถามดูสิมีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่เล็งคุณแพรไหมไว้ ไอ้ภัทรบอกเลยว่าไม่มี
ผู้ชายในโรงงานแห่งนี้ไม่ว่าจะตำแหน่งไหนก็ต่างหมายตาแพรไหมกัน ใครก็อยากเด็ดดอกฟ้าที่มีนามว่าแพรไหมกันทั้งนั้น
“ถ้าเธอไม่ได้ขอ คราวหลังก็ไม่ต้องเสนอตัวเข้ามาช่วยนะครับ” ธาราพูดเสียงนิ่งแต่น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขานั่นแหละทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนโดนเชือดเฉือนไปทั้งใจ
“คะ ครับ” ตอบเสียงตะกุกตะกักแทบฟังไม่เป็นศัพท์ด้วยซ้ำ
เสนอตัว เหอะ พูดมาเลยครับคุณธาราว่าอย่าเสนอหน้าช่วยถ้าเขาไม่ได้เอ่ยปากขอ
“ไปได้แล้วครับ” ธาราผายมือให้ภัทรเดินไป ภัทรไม่รอช้ารีบสาวเท้าออกมาจากตรงนั้นด้วยความว่องไวภายในเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
เมื่อกี้ท่าทางของธาราน่ะเหมือนผัวหึงเมียจริง ๆ นะ
“อ๊ะ” แพรไหมร้องเสียงหลงออกมาเมื่อจู่ ๆ ก็โดนธาราที่นั่งยองอยู่ตรงหน้าดึงขาของเธอไปพาดไว้บนขาของเขา “จะทำอะไรคะพี่เทียน ปล่อยขาแพรก่อนค่ะเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้ามันไม่ดี” แพรไหมหันมองซ้ายขวา กลัวว่าจะมีพนักงานคนอื่นเดินเข้ามาในบริเวณนี้แล้วเอาไปซุบซิบนินทากัน หากแต่คำพูดของเธอเปรียบเสมือนน้ำมันราดรดกองไฟที่ยังไม่สงบให้ปะทุแรงขึ้นมากกว่าเดิมซะมากกว่า
“เหอะ” ธาราเค้นหัวเราะเย้ยหยันออกมามองแพรไหมด้วยแววตาดูถูกดูแคลน “ทำไม เพิ่งคิดได้เหรอ ฉันนึกว่าเธอจะคิดได้ตั้งแต่ตอนยอมให้มันจับขาเธอแล้วซะอีก”
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะพี่เทียน” คุณภัทรยังไม่ทันได้แตะต้องเนื้อตัวเธอด้วยซ้ำเขาก็โผล่ออกมาพอดี
“แล้วมันเป็นแบบไหน ตอนผู้ชายคนอื่นทายาให้หน้าระรื่นเชียวนะ แต่ทีกับผัวทำท่าเหมือนจะเป็นจะตาย” กระแทกเสียงใส่อย่างประชดประชัน “ทำอะไรก็ไว้หน้าฉันบ้าง นี่มันที่ทำงานและที่นี่ก็มีผัวเธออยู่”
