บทที่ 72 ตายไปแล้ว

คารอสเค้นเสียงถามออกไปด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นระคนหวาดกลัวในคำตอบ ใจแกร่งบีบรัดเข้าหากันแน่นคล้ายว่าหายใจไม่ออก ยิ่งความเงียบของจีน่าทำหน้าที่ได้ดีเท่าไรความกลัวก็กัดกินใจของคารอสมากขึ้นเท่านั้น

“ตอบพี่มาสิจีน่า” เลเวลเสียงเพิ่มขึ้นตามความรู้สึก ยิ่งเห็นจีน่าไม่ทุกข์ร้อนต่อการร้อนรนของเขา คารอสก...