บทที่ 21 ความทรงจำที่กลับมา(1)

“มันอยู่ไหนวะ” เสียงแหบของชายฉกรรจ์ร่างท้วมกวัดแกว่งปืนไปมาแถว ๆ พุ่มไม้ ซึ่งมีเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีซ่อนตัวอยู่

เนื้อตัวสั่นงกด้วยความกลัวพร้อมกับกลั้นลมหายใจเอาไว้ราวกับว่ากลัวผู้ชายคนนั้นจะได้ยินว่าเขาหลบอยู่ตรงนี้

สิ้นเสียงฝีเท้าที่เดินออกไปภูภัทรแอบมองตามและมั่นใจแล้วว่าคนร้ายที่จับตัวเองมาเดินไ...