บทที่ 22 ความทรงจำที่กลับมา(2)

“โอ้ย! แม่ บิดหูผมทำไม” เรียวมือลูบไปที่ใบหู

“หมั่นไส้ มีอะไรไหม เอานี่ส้ม กินเข้าไป” โสภียัดส้มทั้งลูกเข้าปาก คนอย่างเจ้าภูภัทรจะรู้ตัวบ้างไหมว่าที่รอดมาได้ก็เพราะผู้หญิงที่ตนเองเอาแต่บอกว่าไม่ชอบนักชอบหนา

หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นที่บ้านตามที่หมอสั่งนานนับสัปดาห์ ภูภัทรก็ยังไม่เห็นแม้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ