บทที่ 42 เริ่มหวั่นไหว...(2)

ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงคุ้นที่เอ่ยถาม ตามร่างกายชาไปชั่วขณะไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนีเพราะสองมือที่เกาะกุมมันหนักแน่นและมั่นคง

เสียงแหบที่ก้มลงกระซิบถามแม้จะนุ่มนวลและอ่อนโยนแต่ก็เจือไปด้วยความขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อยตามประสาคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ทำไมถึงรีบตื่นแต่เช้า ไม่รอพี่ต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ