บทที่ 63 พบกันอีกครั้ง...(1)

6 ปีผ่านไป...

“พู่กัน อยู่ไหนลูก กลับบ้านกันมันเย็นมากแล้วนะ” เฌอเอมยกมือป้องปากตะโกนหาเจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าไปวิ่งเล่นซุกซนอยู่ที่ไหน

ดวงตากลมทอดมองพืชสวนที่ปลูกเป็นขั้นบันไดลาดชันไปตามแนวภูเขาจนสุดลูกหูลูกตา

กว่าหกปีแล้วที่เธอได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่นี่และร่วมกับชาวบ้านและองค์กรของภาครัฐช่วยกันพัฒ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ