บทที่ 100 ตอนที่100 พื้นที่ให้มีชีวิต

ตอนที่100

พื้นที่ให้มีชีวิต

เขาเพียงจอดรถไว้ไกลจากบ้านพัก เดินลงมาตามถนนเลียบหาด และยืนอยู่ใต้ต้นสนฝั่งตรงข้ามร้าน เฝ้ามองเธอจากระยะที่เธอไม่มีวันรู้สึกถูกคุกคาม

ลมทะเลพัดชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาให้ไหว เบา ๆ ใบหน้าคมคายอิดโรยกว่าที่เคยเป็น ใต้ตาของเขามีเงาคล้ำจากการอดนอนหลายคืน แต่สายตาที่ทอดไปยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ