บทที่ 4 EP. 04
‘ฝันดีนะม่อน เธอต้องผ่านเรื่องเลวร้ายพวกนี้ไปให้ได้ ฟ้าหลังฝนจะต้องสดใสเสมอ’
คนพูดยิ้มให้กับตัวเอง ชลฉัตรมักจะอวยพรและให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอเวลาท้อ แม้เหตุการณ์ครั้งนี้จะไม่เหมือนทุกครั้ง เพราะมันหมายถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิต แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะยิ้มรับ ในเมื่อมันก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ชลฉัตรพลิกกายไปมาอีกหลายตลบกว่าจะหลับลงได้ ผิดกับคนเป็นแม่ที่หลับไปนานแล้วด้วยความสุข
“แม่คะ
ม่อนขอไปเที่ยวสักอาทิตย์หนึ่งนะคะ แล้วม่อนจะรีบกลับมา
แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
รักแม่ค่ะ
ม่อน”
นางจิตรลดาเห็นกระดาษโน้ตของลูกสาวที่แปะไว้ที่ตู้เย็นในห้องครัว ถึงกับขยำแล้วปาทิ้งลงพื้น ก่อนจะตามมาเหยียบอย่างคนอารมณ์เสีย หญิงสูงวัยนั่งกุมขมับคิดไม่ตก เมื่อคืนนางได้โทร.หาคุณนิรุจเพื่อนัดแนะที่จะพาชลฉัตรไปพบเขาอีกครั้งในวันนี้ ช่างไม่ได้ดั่งใจจริงๆ นางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.ออก แล้วก็ต้องยิ่งอารมณ์เสีย เพราะชลฉัตรปิดมือถือ นางจิตรลดาถึงกับต้องสูดหายใจลึกๆ
“นั่นจะไปไหนแต่เช้าล่ะฟิลด์”
คุณนิรุจเดินออกมาจากห้องออกกำลังกาย ตามหลังชนวีร์ที่อยู่ในชุดลำลองสะพายกระเป๋าใบย่อม เห็นแบบนี้แล้วนึกอิจฉาลูกชายเสียเหลือเกิน ลองเขาได้กลับไปหนุ่มอีกครั้งจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากว่านี้แน่นอน นับวันชนวีร์ยิ่งเนื้อหอม สาวน้อยสาวใหญ่ต่างพากันรุมล้อมยิ่งกว่าเขาเป็นดารา
“ไม่รู้น้องสาวตัวแสบจะพาไปไหนน่ะสิครับคุณพ่อ”
“นี่จะไปกับยายแฟเหรอ” ชนวีร์หันมาส่งยิ้มให้ พร้อมกับยักคิ้วตอบรับ
“แค่สั่งว่าให้เตรียมเสื้อผ้าไปสัก 2-3 ชุด อย่างอื่นไม่ได้บอกอะไรเลย”
“แปลกจริงลูกคนนี้ ทีกับผู้หญิงอื่นล่ะแข็งขืนไม่ยอมเป็นเบี้ยล่าง แต่กับน้องสาวตัวดีนี่ยอมให้ทุกอย่าง”
“ก็ไม่เหมือนกันนี่ครับคุณพ่อ น้องก็ส่วนน้อง ผู้หญิงพวกนั้นก็ส่วนผู้หญิงพวกนั้น”
“แต่พ่อว่าผู้หญิงพวกนั้นน่าสนุกกว่าตั้งเยอะ สนุกกว่าไปกับน้องเสียอีก”
ชนวีร์ได้แต่หัวเราะแล้วส่ายหน้าช้าๆ สองพ่อลูกเดินมานั่งทานที่โต๊ะอาหาร เด็กรับใช้นำอาหารง่ายๆ อย่างไข่ดาว หมูแฮมและไส้กรอกมาเสิร์ฟ คนเป็นพ่อรีบยกมือห้าม เพราะมื้อสายของวันนี้เขาจะมีแขกมาหากลัวจะทานอะไรไม่ลง
“คุณพ่อไม่ทานเหรอครับ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงมอง ก่อนจะเอ่ยถาม
“ไม่ละ วันนี้พ่อมีนัดแขกเอาไว้” คนเป็นลูกได้แต่ยิ้มที่มุมปาก ตักอาหารใส่ปากเคี้ยวอย่างอร่อย
“ฟิลด์ แกจะว่ายังไง ถ้าพ่อจะมีผู้หญิงอีกคน”
คนที่ถูกถามหั่นไส้กรอกใส่ปากเคี้ยวช้าๆ พร้อมกับใช้ความคิด ชายหนุ่มเหลือบมองบิดาอีกครั้ง ก่อนตอบคำถาม
“ทุกวันนี้ผู้หญิงของคุณพ่อผมก็จำชื่อและหน้าตาไม่ได้ทั้งหมดอยู่แล้วนี่ครับ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหากจะมีเพิ่มอีกสักคนสองคน... หรือมากกว่านั้น”
“แต่คนนี้ไม่เหมือนกับทุกๆ คน”
“ยังไงเหรอครับ คุณพ่อจะแต่งงานใหม่เหรอครับ”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่พ่ออยากให้เธอมาอยู่ในบ้านของเรา”
ชนวีร์รวบช้อน เอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มรวดเดียวหมด แม่บ้านรีบรินน้ำให้ แล้วออกมายืนห่างๆ หายใจหายคอไม่คล่องสักเท่าไหร่ หูก็คอยฟังคำตอบจากนายน้อย อย่าว่าแต่คนอื่นเลย... ตัวชนวีร์เองก็คิดหนักว่าจะตอบคนเป็นพ่ออย่างไรดี เขาเป็นคนรักษาและถนอมน้ำใจคนฟังทุกคน คุณนิรุจทำงานหนักมาตลอดทั้งชีวิต อะไรที่มันเป็นความสุขของท่าน เขาก็ไม่เคยขัดอยู่แล้ว ส่วนเรื่องความรู้สึกของแม่ ชายหนุ่มได้แต่คิดว่าทั้งสองก็หย่าร้างกันไปนานนับ 10 ปี
“ผมให้สิทธิ์คุณพ่อตัดสินใจได้เต็มที่เลยครับ”
“ฟิลด์ไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอลูก”
“ครับ คุณพ่อสบายใจได้ครับ เดี๋ยวผมจะคุยกับยายแฟเอง”
“ขอบใจมากลูก แต่พ่อสัญญาว่าจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมาเทียบเท่าแม่ของพวกแกแน่นอน”
“คุณพ่อก็อายุเยอะขึ้นทุกวัน หาใครสักคนไว้ยามแก่เฒ่าก็ดีนะครับ ส่วนเรื่องคุณแม่ป่านนี้แล้ว ผมว่าท่านคงไม่ยึดติดกับคุณพ่ออีกแล้วละครับ”
คุณนิรุจได้แต่ยิ้มละไม เขาไม่อยากบอกลูกชายว่าเมื่อไม่นานมานี้ อดีตภรรยาที่เลิกรากันไปนานแล้วยังโทร.มาต่อว่าเขาเรื่องบรรดาผู้หญิง ต่อหน้าลูกๆ นางชมนาดก็ทำตัวเป็นคนดี เป็นแม่ที่น่าสงสารเสมอ นิสัยนี้คงแก้ไม่หายกระมัง
“สงสัยน้องสาวตัวดีของเรามาแล้วละ”
คุณนิรุจได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด ชนวีร์ให้คนขับรถออกไปรับน้องสาวที่บ้านมารดาตั้งแต่เช้าตรู่ตามคำสั่งของคนบัญชาไว้ ชนินารถลงจากรถ แล้วโผเข้ากอดพี่ชายด้วยความคิดถึง
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ตัวแสบ ไหนบอกพี่ซิว่าวันนี้เราจะไปไหนกัน”
“ขอบคุณค่ะพี่ฟิลด์ แต่แฟขออุบไว้เซอร์ไพรส์นะคะ เป็นเด็กดีแล้วเดี๋ยวก็จะรู้เองค่ะ”
ชนวีร์บีบปลายจมูกน้องสาวด้วยความหมั่นไส้ คุณนิรุจยืนมองดูลูกๆ แล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ลูกสาวคนเล็กหันมาเห็นก็รีบพนมมือไหว้ เธอไม่ค่อยสนิทกับพ่อสักเท่าไหร่ จะพูดคุยได้สนิทใจก็มีแค่พี่ชายและมารดาเท่านั้น
