บทที่ 5 EP. 05
“มีความสุขมากๆ นะลูก เป็นเด็กดีของแม่เขา ปีนี้อยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดบอกพ่อสิ”
คุณนิรุจเดินเข้ามาหา เขารอฟังคำตอบจากลูกสาว แต่ชนินารถส่ายหน้าช้าๆ สายตาจับจ้องมองอยู่ที่พี่ชาย ก่อนจะหันมามองบิดาอีกครั้ง
“ปีนี้พี่ฟิลด์อยู่กับแฟ แค่นี้ก็ถือเป็นของขวัญล้ำค่าแล้วค่ะคุณพ่อ”
“ปากหวานนะเรา” ชนวีร์แซวน้องสาวที่ยืนยิ้มม้วนอายอยู่
“หวานหมือนคุณแม่ยังไงละคะ”
มือเหี่ยวย่นที่ลูบศีรษะของลูกสาวชะงักเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอจงใจจะพูดถึงมารดา คุณนิรุจส่งยิ้มให้ลูกๆ แล้วอวยพรให้ลูกๆ สนุกในวันหยุดพักผ่อน ส่วนเขาก็จะไปแต่งตัวหล่อๆ รอของเล่นชิ้นใหม่เช่นกัน
“แล้วนี่เราจะไปไหนกันบอกพี่ได้หรือยัง”
“ไปเชียงใหม่ค่ะ”
“อะไรนะ”
“ไปเชียงใหม่ค่ะ แล้วก็ไม่ต้องบอกว่างานเยอะด้วยนะคะ เพราะแฟโทร. หาเลขาฯ พี่แล้ว เลื่อนนัดลูกค้าสำหรับไปเป็นวันพุธและพฤหัสหมดแล้วค่ะ พี่ฟิลด์หยุดตุกติกกับแฟได้แล้ว นี่เอาบัตรประชาชนมาด้วยไหมคะ”
ชนวีร์หัวเราะร่วน มือใหญ่ของคนเป็นพี่วางลงบนศีรษะของน้องสาว แม้จะอายุห่างกันมากจนเกือบจะเป็นพ่อลูกได้ แต่ทั้งสองก็สนิทกันมาก
“พี่ฟิลด์คะ วันนี้คุณพ่อดูแปลกๆ ไป มีอะไรหรือเปล่าคะ”
ชนวีร์แทบสะดุ้งหากเขาไม่ใช่มือโปรเก็บอาการเก่ง ความรู้สึกของชนินารถนี่แรงจริงๆ ขนาดพวกเขาไม่ได้ทำให้รู้ว่าอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น แต่เธอก็ยังสงสัย
“คุณพ่อก็ปกติดีนี่ พี่ว่าเราคิดมากไปนะ”
เขายังไม่พร้อมจะพูดเรื่องนี้ แต่หากบิดาตัดสินใจแล้ว สักวันเขาจะเป็นคนพูดกับเธอด้วยตัวเอง เมื่อถึงวันนั้นน้องสาวเขาคงโตพอจะเข้าใจโลกมากขึ้น ชนินารถสั่งการให้คนขับพาไปยังสนามบินดอนเมืองเสียงเจื้อยแจ้ว
ณ สนามบินนานาชาติเชียงใหม่ ชลฉัตรเดินออกพร้อมกับคณะที่เดินทางมาด้วยกัน เธอไม่มีสัมภาระอะไรมากนัก นอกจากกระเป๋าเป้ใบเดียว หญิงสาวเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ เพื่อเรียกรถที่ทางสนามบินมีไว้บริการกับนักท่องเที่ยว เธอได้บอกสถานที่ที่จะไปให้คนขับรับรู้ หญิงสาวมองไปตลอดสองข้างทางที่รถแล่น รู้สึกผ่อนคลายแม้ว่าอีกไม่กี่วันจะต้องกลับไปเผชิญกับความเป็นจริงก็ตาม
“เร็วๆ สิคะพี่ฟิลด์”
คนเป็นน้องถูลู่ถูกังพี่ชายให้รีบตามเธอมาโดยเร็ว
“ทำไมจะต้องลำบากขนาดนี้ แค่บอกพี่คำเดียวว่าอยากมาที่นี่ พี่ก็ให้เลขาฯ จัดการให้เรียบร้อยแล้ว ทั้งที่พักและรถรา”
“แฟรู้ค่ะว่าพี่ฟิลด์เนรมิตทุกอย่างให้แฟได้ แต่แฟอยากทำเอง อยากทำให้พี่ฟิลด์ แม้มันจะไม่ดีเหมือนเลขาฯ ของพี่ แต่ทุกอย่างที่แฟทำ แฟทำจากใจ ไม่ได้เพื่อเงินหรือเพื่อคำสั่งหรอกนะคะ”
ชนวีร์ที่ก้าวเดินขึ้นรถพร้อมกับน้องสาวชะงักหันกลับไปมองดูคนพูดอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าเธอคงน้อยใจอยู่ก็รีบคว้าร่างบางเข้ามากอดปลอดประโลมลูบแผ่นหลังเบาๆ
“โอเคๆ ทริปนี้พี่จะเป็นผู้ตามที่ดี จะไม่ขัดใจจะไม่ทำให้น้องสาวคนนี้ขุ่นข้องหมองใจอีกเลย แฟจะทำอะไรก็ได้พี่อนุญาต... พี่สัญญา และก็ขอบคุณนะที่น้องสาวทำอะไรดีๆ ให้พี่ชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ด้วยนะ”
เขายิ้มกว้างให้เธอ ชนินารถแค่ยิ้มบางๆ จนคนเป็นพี่ต้องกอดปลอบอีกครั้ง น้องสาวเขาได้นิสัยขี้น้อยใจนี้มาจากไหนกัน คนเป็นน้องนั่งเงียบมาตลอดทางจนถึงที่พัก เธอรอดูอาการของพี่ชายว่าจะติจะบ่นอะไรอีกหรือเปล่า แต่ชนวีร์ทำให้เธอแปลกใจ ดูเหมือนเขาจะพอใจและชอบที่นี่มาก นั่นแหละถึงจะทำให้ชนินารถมีรอยยิ้มได้
“เยี่ยมไปเลยแฟ ที่นี่อากาศดีมาก”
“ดีใจจังที่พี่ฟิลด์ชอบ แฟเห็นพี่ฟิลด์ทำงานหนักและเหนื่อยมาตลอด อยากให้มาสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง แฟรักพี่ฟิลด์นะคะ... รักมากด้วย”
ชนินารถซบไหล่พี่ชาย ชนวีร์ก็เอียงศีรษะเข้าหาเธอเช่นกัน มองออกไปเบื้องหน้ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าระเบียงห้องของเขา สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วชะโงกหน้าไปมองสิ่งที่หญิงสาวคนนั้นกำลังให้ความสนใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจ้าของห้องได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
“เขาทำอะไรเหรอคะพี่ฟิลด์”
“ไม่รู้สิ แต่เขาควรจะมีมารยาทและหัดเกรงใจเราบ้าง เดี๋ยวพี่จะออกไปพูดเอง”
“ไม่ต้องๆ ค่ะพี่ฟิลด์ แฟไปคุยเองดีกว่าค่ะ”
ชนินารถรีบเดินมาดักหน้าพี่ชายเอาไว้ เธอหยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา ก่อนจะเปิดประตูระเบียงออกไปหาคนบุกรุกที่ส่วนตัวทันที
“ของหายเหรอคะ” คำแรกที่ชนินารถเอ่ยถาม เพราะหญิงสาวคนนั้นเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหาของบางอย่าง
“เอ่อ... ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าห้องนี้จะมีแขกมาพัก ต้องขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน”
ชลฉัตรยิ้มแห้งๆ และรู้สึกผิดที่เธอเข้าเขตห้องคนอื่นมา โฮมสเตย์ที่นี่แบ่งเป็นสัดส่วน แต่ละหลังแม้จะอยู่ติดกันแต่ก็มีรั้วไม้กั้น และขณะนี้เธอก็มาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น
ชนวีร์เดินมาเกาะประตูกระจกมองคนที่น้องสาวกำลังสนทนาด้วย รู้สึกคุ้นๆ แต่ก็จำไม่ได้ เขาถึงกับมองเพลินเมื่อเห็นรอยยิ้มของหญิงสาวเหมือนเก้อเขินขณะที่คุยกับชนินารถอยู่นั้น
