บทที่ 6 EP. 06
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ก็หาของต่อเถอะค่ะ ว่าแต่อะไรหายเหรอคะ เดี๋ยวแฟจะได้ช่วยหา”
“เอ่อ... คือไม่มีอะไรหายหรอกค่ะ”
“อ้าว แล้วที่พี่หาๆ อยู่นี่ล่ะคะ หาอะไรกันคะ”
“คือ... พี่... หาใบโคลเวอร์สี่กลีบอยู่น่ะค่ะ”
ชนินารถถึงกับอึ้ง และจ้องหน้าหญิงสาวให้เต็มตา ชลฉัตรทั้งอายและรู้สึกผิด เธอก้มหน้ามองต่ำเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ในเวลานี้ชนวีร์กำลังให้ความสนใจอยู่ เพราะดูเหมือนทั้งคู่กำลังเคร่งขรึม คนไม่อยากรู้เรื่องของใครมาก่อนอดไม่ได้ที่จะอยากรู้เรื่องนี้ ชายหนุ่มวางฝ่ามือบนลูกบิดจะหมุนอยู่แล้วเชียว
“โธ่ นึกว่าอะไร”
เสียงหัวเราะของชนินารถดังเข้ามาถึงในห้อง ผู้หญิงอีกคนก็ยืนม้วนอาย ชนวีร์ยกข้อศอกขึ้นพิงตั้งฉากกับฝาผนังมองไปยังทั้งคู่ ก่อนที่น้องสาวคนสวยจะหันมาเห็นแล้วกวักมือเรียกเขา แต่ชายหนุ่มไม่ออกไปทั้งยังจะเดินหันหลังให้อีก ชนินารถจึงรีบเดินเข้ามาเปิดประตูแล้วคว้าข้อมือพี่ชายให้เดินตามเธอออกไป
เสี้ยววินาทีแรกที่ชลฉัตรเห็นชายหนุ่ม เธอตกใจหัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่ดูเหมือนเขาจะจำเธอไม่ได้ เพราะนอกจากจะไม่มองเธอแล้ว เขายังไม่ได้ให้ความสนใจด้วย เหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ มันรู้สึกแปลกๆ และปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ชนินารถตีเข้าที่แขนพี่ชาย เมื่อดูท่าแล้วเขาไม่ได้สนใจเพื่อนใหม่สักเท่าไหร่
“นี่พี่ชายแฟค่ะ ชื่อพี่ฟิลด์”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ม่อนนะคะ”
“พี่ชื่อม่อนเหรอ ชื่อแปลกดีค่ะ ชื่อน่ารักดี”
“น้องแฟก็ชื่อน่ารักดีนะคะ ชื่อดูทันสมัยดี”
ชนวีร์แสร้งทำหูทวนลมไปอย่างนั้น อันที่จริงเขาได้ยินทุกคำพูดที่สองสาวสนทนากัน แต่คงเป็นเพราะโฮมสเตย์ห้องข้างๆ กำลังมีสาวๆ เซ็กซี่ส่งยิ้มให้เขานั้นเอง ทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากสองสาวไปสนใจสิ่งที่น่ามองกว่า
“ทันสมัยมากค่ะพี่ม่อน แฟน่ะชื่อเล่นจริงๆ ว่ากาแฟ ส่วนนี่พี่ชายแฟชื่อเล่นจริงๆ ว่า... การ์ฟิลด์”
สิ้นคำพูดก็มีเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มมองมา และกวาดมองไปยังคนที่หัวเราะเขาอยู่ตอนนี้ด้วย ชลฉัตรรีบกลั้นหัวเราะและเสมองไปทางอื่นทันที
“พี่จะไปพักแล้วเดินทางมาเหนื่อยๆ เชิญกันตามสบาย”
ชนวีร์ปลดข้อมือน้องสาวที่กอบกุมอยู่ แล้วจ้ำอ้าวกลับไปในห้องก่อนจะดึงผ้าม่านมาปิด ชนินารถยืนหัวเราะอยู่คนเดียว ในขณะที่ชลฉัตรใบหน้าซีดเผือด
“เขาก็เก๊กไปอย่างนี้แหละค่ะพี่ม่อน ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่พี่ม่อนพักห้องไหนคะ”
“ห้องนี้ค่ะ”
ชลฉัตรชี้ไปยังห้องที่ติดกับห้องของเธอ ชนินารถถึงกับยิ้มกว้างเพราะเธอจะได้มีเพื่อน แม้จะพักแค่ 2 คืน 3 วันก็ตาม อย่างน้อยจะได้มีคนรู้จักเพิ่มขึ้น หญิงสาวกลัวพี่ชายจะทิ้งให้อยู่ตามลำพัง เพราะเพิ่งส่งยิ้มให้บรรดาสาวๆ พวกนั้นไป
“แล้วพี่ม่อนพักกี่คนคะ”
“พี่มาคนเดียวค่ะ”
“เที่ยวคนเดียวไม่เหงาเหรอคะ”
ชลฉัตรได้แต่ยิ้มตอบ ชีวิตเธอก็มีแต่แม่ ในเมื่อท่านไม่สามารถมากับเธอได้ เธอก็ต้องมาคนเดียว ชลฉัตรมองเข้าไปด้านในห้องพักของชนินารถ ถ้าเธอจำคนไม่ผิด ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกชายของคุณนิรุจ ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ต้องเป็นลูกสาวของเขา อีกไม่นานเธอคงได้รับสายตาดูถูกดูแคลนจากเพื่อนใหม่คนนี้ ว่าแต่เขาจะจำเธอได้ไหม... คงไม่ได้หรอก เธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้น หญิงสาวอดที่จะเหลือบมองไปยังสาวๆ ที่นั่งอยู่หน้าระเบียงอีกห้องไม่ได้ แต่ละคนดูเซ็กซี่และสวยจนเธอไม่กล้าเทียบรัศมีเลยสักนิด
“ผู้หญิงอะไรแต่งตัวน่าเกลียดชะมัด มาเที่ยวบนม่อนแท้ๆ จะโชว์เนื้อหนังไปถึงไหน”
ชนินารถรู้สึกขัดลูกหูลูกตาไปหมด ยิ่งมาเล่นหูเล่นตากับพี่ชายเธออีก คนหวงพี่ชายอย่างเธอย่อมไม่ปลื้ม ชลฉัตรได้แต่ยืนยิ้ม สักวันเธอคงได้รับสายตาดูแคลนแบบนี้จากชนินารถเช่นกัน
“แล้วพี่ม่อนเป็นคนที่ไหนคะ มาพักกี่คืน”
และอีกหลายคำถามที่ชนินารถเอ่ยถาม ชลฉัตรตอบไปตามความจริง ส่วนความจริงอีกข้อหนึ่งเธอไม่กล้าที่จะพูดกับหญิงสาว เธอยังไม่พร้อมที่จะถูกสายตาคู่นี้ดูถูกเอานั่นเอง
“พี่ม่อนจะหาใบโคลเวอร์ต่อไหมคะ”
ในคำถามแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ชลฉัตรก็เขินอายเกินกว่าจะพยักหน้า หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะขอตัว และเดินข้ามรั้วไม้เพื่อกลับไปยังห้องพักของตัวเอง ชนินารถก็เดินกลับเข้าห้อง เห็นพี่ชายนั่งหน้าง้ำอยู่ก็รีบเข้าไปกอด แล้วออดอ้อนให้เขาหายโกรธดังเช่นทุกครั้ง ชนวีร์แขกหัวน้องสาวไป 2-3 ทีด้วยความหมั่นไส้ แล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมา
“พี่ฟิลด์ว่าพี่ม่อนน่ารักไหมคะ”
“ถามทำไม” คนเป็นพี่ถามกลับ
“แฟชอบพี่เขาค่ะ น่ารักดี ยิ้มสดใสดวงตากลมโต มีรอยบุ๋มที่แก้มด้วย น่ารักซะไม่มี”
“ไม่ใช่สเปกพี่เลย
“ใช่สิ ของพี่ต้องดูมๆ บั้นท้ายงอนงาม หน้าตาไม่ต้อง ไม่เกี่ยงใช่ไหมคะ”
“ปากคอเราะร้ายใหญ่แล้วนะเรา เป็นเด็กเป็นเล็ก”
“น้องโตแล้วน่ะพี่ฟิลด์น่ะ ชอบเห็นแฟเป็นเด็กไปได้”
ชนวีร์จับศีรษะของน้องสาวโยกไปมาอย่างรักใคร่และเอ็นดู ชนินารถอิงศีรษะพิงคนเป็นพี่ เวลาที่จะได้อยู่กับพี่ชายนั้นยากเหลือเกิน เมื่อมีเวลาเธอจะเก็บทุกนาทีเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
