บทที่ 89 ติณณ์ & แพรพิรุณ 7

เธอทำเสียงขุ่นถาม หน้าแดงก่ำด้วยความอายกับความป้ำเป๋อของตัวเอง และสายตาที่เขามองเธอก็เต็มไปด้วยความล้อเลียน ใบหน้าเปื้อนยิ้มกริ่ม จากเขินจึงกลายเป็นรู้สึกหมั่นไส้ มือบางจึงเอื้อมแตะลงไปในชามแป้งแล้วยกขึ้นป้ายแก้มสากทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ปรื๊ด ปรื๊ด!

"นี่แน่ะ!... หัวเราะเยาะเรางั้นเหรอ"

เธอทำเสียงฮ...