บทที่ 43 โลภ

“ค่ะ” บัวชมพูรีบเดินออกไปจากห้องทำงานของเจ้านายไปห้องน้ำมือนุ่มยกขึ้นกุมหัวใจที่เต้นแรงรัวกระหน่ำไม่หยุดยิ่งเห็นสายตาของพิตต์มองเธอนิ่งๆก็ทำอะไรไม่ถูกก่อนจะเช็คเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองก่อนจะลงลิฟต์ไปหาเพื่อนๆ

“บ้าเอ้ย” พิตต์สบถออกมาแล้วยกมือขึ้นขยี้ผมของตัวเองจนยุ่งเหยิงโทษตัวเองที่ล่วงเกินหญิงสาวที...