บทที่ 7 อดีตคนรัก

ตอนที่7

อดีตคนรัก

พิมพ์พรรณหันไปมองตามสัญชาตญาณ

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน เธอสวยสะดุดตาในแบบที่ทำให้คนมองไม่อาจละสายตาได้ง่าย ๆ รูปร่างสูงเพรียว ผิวขาวจัด ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ชุดเดรสสีครีมเข้ารูปดูเรียบหรู กระเป๋าแบรนด์ดังในมือยิ่งเสริมให้เธอดูเหมือนผู้หญิงที่คุ้นเคยกับการเป็นจุดศูนย์กลาง

ผู้หญิงคนนั้นถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ แล้วส่งยิ้มให้ป้าจันทร์

“ป้าจันทร์ สบายดีไหมคะ”

ป้าจันทร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม

“คุณลลิตา…”ชื่อของเธอเหมือนก้อนหินตกลงกลางน้ำ

พิมพ์พรรณรู้สึกถึงความผิดปกติในบรรยากาศทันที...ลลิตา เธอเคยได้ยินชื่อนี้แว่ว ๆ จากคนงาน

อดีตคนรักของศิลา ผู้หญิงที่เคยอยู่ในหัวใจของเขา

และอาจยังอยู่

ลลิตาหันมามองพิมพ์พรรณ แววตาของเธอไล่สำรวจตั้งแต่ใบหน้าหวาน ชุดเรียบง่าย ไปจนถึงแหวนแต่งงานบนนิ้ว รอยยิ้มบนริมฝีปากสีสวยยิ่งหวานขึ้น

แต่ดวงตาไม่ยิ้มตาม

“นี่คงเป็นคุณพิมพ์พรรณสินะคะ”

พิมพ์พรรณประสานมือไว้ด้านหน้า “ค่ะ สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้อย่างสุภาพ

ลลิตารับไหว้ช้า ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ“ไม่ต้องไหว้ก็ได้ค่ะ เราน่าจะอายุใกล้กัน”

น้ำเสียงอ่อนหวานแต่พิมพ์พรรณสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่คมมากซ่อนอยู่ในนั้น

“ได้ยินเรื่องงานแต่งแล้วค่ะ ต้องบอกว่าน่าตกใจมากจริง ๆ”

พิมพ์พรรณเงียบ ลลิตาก้าวเข้ามาใกล้

“ตอนแรกฉันนึกว่าคุณชุติมาจะเป็นเจ้าสาวเสียอีก  อยู่ ๆ กลายเป็นคุณแทน คงวุ่นวายน่าดูเลยนะคะ”

พิมพ์พรรณยิ้มบาง “ค่ะ มีเรื่องกะทันหันนิดหน่อย”

“นิดหน่อยหรือคะ” ลลิตาเอียงคอเล็กน้อย “เปลี่ยนเจ้าสาวทั้งคน นี่ไม่น่าจะเรียกว่านิดหน่อยนะคะ”

ป้าจันทร์ทำท่าจะพูดแทรก แต่พิมพ์พรรณส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงไม่เป็นไร

ลลิตามองท่าทางนั้นแล้วเลิกคิ้ว“คุณพิมใจเย็นดีนะคะ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงอึดอัดแย่ที่ต้องแต่งงานแทนคนอื่นแบบนี้”

“ก็ค่อนข้างอึดอัดค่ะ” พิมพ์พรรณตอบอย่างสุภาพ “แต่พิมคงต้องปรับตัว”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ลลิตาชะงักไปเสี้ยววินาที

เธอคาดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะก้มหน้ารับคำเหน็บแนม หรือไม่ก็แสดงอาการลนลาน แต่                 พิมพ์พรรณกลับตอบด้วยความสงบ ไม่หลบ ไม่สู้ ไม่ทำตัวน่าสงสารจนเกินงาม น่าสนใจ ลลิตาคิดและน่ารำคาญ

“หวังว่าจะปรับตัวได้นะคะ” ลลิตายิ้มอีกครั้ง “ไร่ภูผาตะวันไม่ใช่ที่ที่อยู่ได้ง่ายนัก โดยเฉพาะสำหรับคนที่…ไม่คุ้นกับที่ของตัวเอง”

พิมพ์พรรณสบตาเธอ คราวนี้เธอได้ยินชัดเจน

ไม่ใช่แค่คำพูด แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่คนที่ไม่คุ้นกับที่ของตัวเองหมายถึงคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

พิมพ์พรรณกำมือเบา ๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“พิมจะพยายามค่ะ”ก่อนที่บรรยากาศจะเย็นลงไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก

ศิลาเดินเข้ามาในโถงบ้านเมื่อเห็นลลิตา เขาชะงักเล็กน้อยแววตาเย็นชาของเขาไหววูบหนึ่ง

พิมพ์พรรณเห็นและหัวใจเธอก็เจ็บอย่างไม่มีเหตุผล

“ลิตา”เขาเรียกชื่อผู้หญิงคนนั้นน้ำเสียงไม่ได้อ่อนโยนมากนักแต่ก็ไม่เย็นชาเหมือนเวลาพูดกับเธอ

ลลิตาหันไปยิ้มให้เขายิ้มอย่างคนที่คุ้นเคย

“ศิลา ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เกือบจะยื่นมือไปแตะแขนเขา แต่ศิลากลับถอยเล็กน้อยจนการแตะนั้นไม่เกิดขึ้น

พิมพ์พรรณมองเห็นทุกอย่างแม้เขาจะถอยห่าง

แต่ระหว่างสองคนนั้นมีบางอย่างที่เธอไม่มีวันเข้าไปแทรกได้ อดีต ความทรงจำ และความผูกพันที่เคยเกิดขึ้นจริง

“มาทำไม” ศิลาถาม

ลลิตาหัวเราะเบา ๆ “ถามเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าเลยนะคะ ฉันมาคุยเรื่องไวน์ล็อตใหม่กับคุณพ่อคุณ แล้วก็แวะมาดูไร่ ไม่ได้หรือคะ”

“พ่อฉันไม่อยู่”

“งั้นคุยกับคุณก็ได้ค่ะ”ศิลามองเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังประเมินเจตนา

ลลิตาเหลือบมองพิมพ์พรรณ แล้วทำราวกับเพิ่งนึกได้“อ้อ ขอโทษนะคะ ฉันคงมารบกวนเวลา…คู่แต่งงานใหม่”

ศิลาหันมามองพิมพ์พรรณ“เธอขึ้นไปพักได้แล้ว”คำสั่งสั้น ๆต่อหน้าลลิตา

พิมพ์พรรณรู้สึกเหมือนตนเองถูกกันออกจากวงสนทนาอย่างชัดเจน

เธอพยักหน้า “ค่ะ”

ลลิตายิ้มบาง “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณพิม หวังว่าเราจะได้เจอกันบ่อย ๆ”

“เช่นกันค่ะ”

พิมพ์พรรณตอบอย่างสุภาพ แล้วเดินออกจากโถงไปเธอรู้สึกถึงสายตาของลลิตาตามหลังและรู้สึกถึงความไม่ใส่ใจของศิลาได้ชัดยิ่งกว่า

ศิลาพาลลิตาไปคุยที่ห้องรับรองด้านล่าง

พิมพ์พรรณไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่ขณะเดินขึ้นบันได เธอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของลลิตาลอยตามมา

เสียงนั้นหวานมั่นใจและเต็มไปด้วยความคุ้นเคย

“บ้านยังเหมือนเดิมเลยนะคะ”ลลิตาพูด

“แต่บางอย่างก็เปลี่ยนไปมาก”

ศิลาเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ“คนเราก็เปลี่ยนกันทั้งนั้น”

“คุณยังโกรธฉันอยู่หรือคะ”

พิมพ์พรรณหยุดชะงักตรงขั้นบันไดเธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรฟังแต่เท้ากลับไม่ยอมขยับ

“เรื่องนั้นไม่มีความหมายแล้ว” ศิลาตอบเสียงต่ำ

ลลิตาหัวเราะเบา ๆ“ถ้าไม่มีความหมายจริง คุณคงไม่ทำหน้าตาแบบนี้หรอกค่ะ”ความเงียบตามมา

พิมพ์พรรณรีบเดินขึ้นบันไดต่อ หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผลเธอไม่ควรรู้สึกอะไรศิลาไม่ใช่สามีที่รักเธอความสัมพันธ์ของเขากับลลิตาจะลึกซึ้งแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวกับเธอเธอเป็นเพียงคนที่เข้ามาแทนที่

เพียงภรรยาที่ไม่มีสิทธิ์