บทที่ 140

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ดึงฉันกลับจากภวังค์ความคิดสู่ความเป็นจริง "เขาขอโทษใครไม่เป็นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

ฉันหันไปก็พบเอวายืนอยู่ที่ประตูระเบียง ท่วงท่าของเธอดูสง่างามแม้จะมีอายุแล้วก็ตาม

"คุณแบล็กวูดคะ... หนูไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคุณเลย"

"เรียกเอวาเถอะจ้ะ" เธอเคลื่อนเข้ามาหาฉันด้วยความคล่องแคล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ