บทที่ 143

เดเมียนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ดูเหมือนจะลืมเวลาไปเลยระหว่างที่เราคุยกันเรื่องเจน ฮาร์คอร์ต เขาพยักหน้าให้พ่อบ้านซึ่งถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ฉันวางแก้วสกอตช์ที่ไม่ได้แตะลง เกือบจะรู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำที่มีคนมาขัดจังหวะ แฟ้มเรื่องเจน ฮาร์คอร์ตไว้ทีหลังก็ได้ "เราน่าจะไปทานอาหารกันได้แล้วนะคะ ฉันหิวจะแย่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ