บทที่ 15

ฉันมาถึงซันเซ็ตสตริปเลานจ์แต่หัวค่ำ แอบเข้ามาทางประตูสำหรับพนักงาน มาร์โกเห็นฉันจากห้องทำงานของเขาแล้วใบหน้าก็พลันสว่างไสว

“ไวลด์!” เขาตะโกนเรียก เสียงทุ้มกังวานของเขาดังแข่งกับเสียงเครื่องเสียงที่กำลังทดสอบกันอยู่ “ยินดีต้อนรับกลับมานะ แม่คนเก่ง!”

ฉันยิ้ม ดีใจอย่างจริงใจที่ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ