บทที่ 159

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รัวและดังกว่าเดิม

“คุณแบล็กวูดคะ ได้โปรดเถอะค่ะ ผู้หญิงคนนั้นดูทุกข์ร้อนมาก”

เดเมียนถอนหายใจพลางจัดเนกไทให้เข้าที่ “ให้เข้ามา” เขาตะโกนบอก เสียงของเขาไม่แสดงความหงุดหงิดที่ฉันรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอยู่เลยกับการถูกขัดจังหวะ

ฉันรีบจัดผมเผ้าและติดกระดุมเสื้อให้เรีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ