บทที่ 162

มุมมองของโคลอี้

“จะไปไหนเหรอ โคลอี้”

แม่ของฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้โบราณตัวหนึ่ง ยังคงอยู่ในชุดราตรี ในมือถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพัน สีหน้าของวิคตอเรียฉายแววรำคาญมากกว่าเป็นห่วง

“แค่จะไปหาเพื่อนค่ะ” ฉันโกหกไปอย่างราบรื่น

“ตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ แถมมีกระเป๋าเดินทางด้วยอีก คิดว่าแม่โง่ขนาดนั้นเลยเหรอ” นางจิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ