บทที่ 166

แววตาที่สับสนคลุ้มคลั่งของโคลอีสลับมองระหว่างเดเมียนกับฉัน ปืนในมือของเธอส่ายไปมาอย่างไม่มีทิศทางขณะที่กรีดร้องเรื่องการหักหลัง ตอนที่เธอหันไปทางเดเมียน แผ่นหลังของเธอเปิดโล่งให้พวกโจรลักพาตัวเห็นชั่วขณะ พวกมันสบตากันอย่างรู้กัน—นายจ้างของพวกมันกลายเป็นตัวปัญหาไปแล้ว

ด้วยการเคลื่อนไหวเดียวอย่างราบร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ