บทที่ 171

เสียงสั่นไม่หยุดของโทรศัพท์ฉุดฉันขึ้นมาจากห้วงนิทราที่ไร้ความฝัน ฉันเอื้อมมือออกไปอย่างสะเปะสะปะ คลำไปทั่วบนพื้นผิวที่ไม่คุ้นเคยจนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสกับอุปกรณ์ที่กำลังสั่นอยู่ ฉันปัดหน้าจอเพื่อรับสายโดยไม่ลืมตา

“ฮัลโหล” เสียงฉันแหบพร่าและงัวเงียเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

“ไวลด์! ขอบคุณพระเจ้า!” เสียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ