บทที่ 6

เดเมียนจากไปแล้ว แต่ความเสียหายก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ฉันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนม้านั่งในห้องแต่งตัวคับแคบ มือที่สั่นเทาพยายามติดกระดุมเสื้อเบลาส์อย่างยากลำบาก แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือศีรษะ สาดแสงสว่างจ้าที่ทำให้ทุกอย่างดูน่าสังเวชยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ ภาพสะท้อนของฉันในกระจกเผยให้เห็นเครื่องสำอางที่เลอะเลือน ผมเผ้ายุ่งเหยิง และดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความโกรธแค้น

เงินห้าพันดอลลาร์วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง—ราคาที่เดเมียน แบล็ควู้ด ตีค่าศักดิ์ศรีของฉัน เงินที่ควรจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ราวกับว่าจะมีอะไรกลับมาดีได้อีกครั้ง

“พวกคนรวยเฮงซวย” ฉันพึมพำพลางจ้องมองเงินสดก้อนนั้น เสียงของฉันฟังดูแปลกไปแม้กระทั่งในหูของตัวเอง

ทันใดนั้นประตูก็แง้มเปิดออกเสียงเอี๊ยด ฉันคว้าเสื้อเบลาส์มาดึงปิดหน้าอกตามสัญชาตญาณ

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะหนู ย่าให้คนเฝ้าอยู่ข้างนอกแล้ว ไม่มีใครเข้ามารบกวนเราได้หรอก”

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตูคือหญิงสูงวัยผมสีเงินสง่างามที่ฉันสังเกตเห็นในโซนวีไอพีเมื่อครู่นี้ หล่อนสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่น่าจะมีค่ามากกว่าค่าเช่าห้องของฉันทั้งปี ท่วงท่าของหล่อนสมบูรณ์แบบ รอยยิ้มของหล่อนถูกคำนวณมาอย่างดี

ตอนนั้นเองที่ฉันเข้าใจ—ว่าทำไมไม่มีใครเข้ามาขัดจังหวะทั้งที่เดเมียนกับฉันอยู่ในนี้นานขนาดนี้ ทำไมผู้จัดการไม่มาตามหาฉันทั้งที่ฉันหายไปจากกะงานครึ่งหนึ่ง

“แสดงว่าคุณเป็นคนจัดให้มีคนเฝ้าประตูงั้นเหรอคะ” ฉันถามพลางมองหล่อนอย่างระแวดระวัง “คุณเป็นใคร ต้องการอะไร”

หญิงคนนั้นเคลื่อนตัวเข้ามาในห้องแต่งตัวเล็กๆ ด้วยท่วงท่าสง่างามที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี สายตาของหล่อนกวาดมองสภาพรกรุงรังของห้อง—และตัวฉัน

“ฉันคือเอวา แบล็ควู้ด ย่าของเดเมียน ยินดีที่ได้รู้จักนะ วิลโลว์ คลาร์ก”

ฉันลุกขึ้นยืนโดยให้โต๊ะเครื่องแป้งกั้นระหว่างเรา “คุณรู้ชื่อฉันได้ยังไง”

เอวาดึงแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าถือแบรนด์เนมของหล่อน “ฉันให้คนไปสืบเรื่องของเธอมา”

ดวงตาของฉันหรี่ลง “แสดงว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของคุณงั้นเหรอ คืนนี้คุณเป็นคนวางยาในเครื่องดื่มของเดเมียนใช่ไหม”

“ใช่จ้ะ หนู” หล่อนพยักหน้าอย่างไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย “แต่เธอควรรู้ไว้นะว่ายานั่นตั้งใจจะใช้เพื่อให้เดเมียนกับสการ์เล็ตต์ได้ลงเอยกัน”

“อะไรนะคะ ใครคือสการ์เล็ตต์” ฉันถาม ความสับสนเข้ามาแทนที่ความโกรธชั่วขณะ

“สการ์เล็ตต์ มอนต์โกเมอรี” เอวาอธิบายพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ “ลูกสาวของตระกูลมอนต์โกเมอรี ผู้หญิงที่ย่าเลือกไว้ให้เป็นภรรยาของเดเมียน ยาอยู่ในเครื่องดื่มของพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาควรจะได้ใช้เวลาส่วนตัวกันในเลานจ์วีไอพี แต่แล้วเธอก็โผล่มา...”

เอวาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น พินิจพิจารณาฉัน “ตอนที่เธอพาเดเมียนออกไป ย่าก็คิดจะหยุดเธออยู่หรอกนะ แต่พอรู้ว่าเธอคือเด็กผู้หญิงที่เคยช่วยเขาไว้ที่แม่น้ำ ย่าก็เลยอยากรู้ขึ้นมาว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป”

ฉันจ้องมองหล่อนอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นี่ฉันบังเอิญไปขโมย... ‘ช่วงเวลาสำคัญ’ ของสการ์เล็ตต์มางั้นเหรอ นี่มันบ้าไปแล้ว!”

“โชคชะตาก็มักจะเล่นตลกแบบนี้แหละ” เอวายิ้มบางๆ “คนแก่อย่างย่าก็แค่อยากอุ้มเหลนเร็วๆ เลยแค่...กระตุ้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้โชคชะตาจะเลือกเธอแทนเสียแล้ว”

ฉันอ้าปากค้างเมื่อความจริงปรากฏ “คุณ... คุณจงใจวางแผนให้หลานชายตัวเอง... มาบังคับขืนใจฉัน? ทั้งที่ฉันไม่ใช่เป้าหมายเดิมของคุณเนี่ยนะ”

เอวาขมวดคิ้ว ริมฝีปากที่เขียนขอบอย่างสมบูรณ์แบบของหล่อนคว่ำลง “‘บังคับ’ เป็นคำที่น่าเกลียดน่าชังนะ ย่าอยากให้คิดว่ามันเป็น ‘โชคชะตาที่จัดวางไว้’ มากกว่า”

“แล้วเขาก็เรียกมันว่าการซื้อขายด้วยเงินห้าพันดอลลาร์!” ฉันตะโกนพลางชี้ไปที่เงินบนโต๊ะ

“เดเมียนเป็นพวกที่ชอบแก้ปัญหาด้วยเงินมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” เอวาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ย่าไม่ใช่เขา”

หล่อนก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเรา "ถึงเธอจะไม่ใช่ตัวเลือกแรกของฉันก็เถอะ แต่ฉันรู้เรื่องสถานการณ์ของเธอนะสาวน้อย ทั้งค่ารักษาพยาบาลของพ่อแม่บุญธรรม งานสองแห่งที่เธอทำ แล้วก็เรื่องที่ตระกูลซินแคลร์ข่มขู่..."

ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คุณต้องการอะไร"

"ช่วยตระกูลแบล็กวูดสืบทอดทายาท" หล่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา "ส่วนค่าตอบแทน เธอจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้"

ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "คุณจะให้ฉันมีลูกกับไอ้สารเลวนั่นน่ะเหรอคะ หลังจากที่เขาทำกับฉันแบบนั้นน่ะนะ ทั้งๆ ที่ฉันเป็นแค่คนที่มารับเคราะห์แทนในแผนของคุณโดยบังเอิญเนี่ยนะ"

เอวาดึงสมุดเช็คออกจากกระเป๋าถือ "ค่ารักษาพยาบาลเหรอ ค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ หรืออาจจะเป็นเงินก้อนโตที่ทำให้เธอสุขสบายไปทั้งชาติ บางทีการจัดการของโชคชะตาก็อาจจะดีกว่าแผนของฉันก็ได้นะ"

ฉันกำหมัดแน่นขณะที่ความโกรธเดือดพล่านอยู่ในอก "คุณนายแบล็กวูด ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าโลกของคุณมันเป็นยังไง แต่ในโลกของฉัน ไม่มีใครซื้อศักดิ์ศรีของฉันได้!"

ตัวฉันสั่นเทา แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นขึ้นทุกคำพูด "อย่างแรก หลานชายของคุณมันเป็นคนงี่เง่าไร้บุญคุณ! ฉันช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เขากลับเลือกที่จะเชื่อคำโกหกของโคลอี้!"

"อย่างที่สอง คุณเป็นคนวางแผน... การล่วงละเมิดนี่! ใช่ การล่วงละเมิด! ไม่ว่าคุณจะพยายามพูดให้มันดูดีแค่ไหนก็ตาม ไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นฉันหรือสการ์เลตต์!"

น้ำตาทำท่าจะไหลริน แต่ฉันก็กะพริบตามันกลับเข้าไป "ฉันไม่ใช่เครื่องผลิตลูกของตระกูลคุณ หรือตัวแทนของสการ์เลตต์ ฉันยอมตายดีกว่าจะช่วยสืบทอด... สายเลือดที่น่ารังเกียจของพวกคุณ!"

ดูเหมือนเอวาจะประหลาดใจกับการระเบิดอารมณ์ของฉันจริงๆ หล่อนพินิจมองฉันด้วยความสนใจระลอกใหม่ "เธอใจเด็ดกว่าที่ฉันคาดไว้นะ... เป็นคุณสมบัติที่เด็กอย่างสการ์เลตต์กับโคลอี้ไม่มีวันมีได้"

หล่อนถอนหายใจเบาๆ พยักหน้าน้อยๆ "ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอนะ วิลโลว์ ไม่ใช่ทุกคนที่จะปฏิเสธข้อเสนอของตระกูลแบล็กวูดได้"

จากกระเป๋าถือ หล่อนหยิบกล่องเล็กๆ ออกมา "ยังไงก็ตาม นี่คือยาคุมฉุกเฉิน กินซะตอนนี้ แล้วเธอก็จะไม่เป็นอะไร"

ฉันรับกล่องมาอย่างยังคงเคลือบแคลง "ทำไมถึงช่วยฉันล่ะคะ ถ้าคุณอยากให้เดเมียนกับสการ์เลตต์..."

เอวายิ้ม ดวงตาของหล่อนเป็นประกายระยิบระยับด้วยบางสิ่งที่ฉันอ่านไม่ออก "บางทีฉันก็แค่ไม่อยากให้เด็กสาวผู้บริสุทธิ์ต้องมาพัวพันกับความวุ่นวายของครอบครัวเรา"

ขณะที่หล่อนเดินไปที่ประตู หล่อนก็หันกลับมามอง "หรือบางทีฉันอาจจะชื่นชมในความกล้าหาญและความซื่อตรงของเธอ คุณสมบัติพวกนั้นหาได้ยากในแวดวงของเรา... มีค่ามากกว่าสิ่งที่สการ์เลตต์และคนประเภทนั้นจะให้ได้เยอะ"

ก่อนจะจากไป หล่อนเสริมว่า "ถ้าเธอเปลี่ยนใจ หรือ... ต้องการความช่วยเหลืออะไร นี่เบอร์ส่วนตัวของฉัน"

หล่อนวางนามบัตรปั๊มทองไว้บนเคาน์เตอร์แล้วจากไป ปิดประตูตามหลังอย่างแผ่วเบา

ฉันจ้องมองกล่องยาคุมฉุกเฉินและนามบัตรของหล่อน สมองหมุนติ้ว เมื่อมองไปที่เงินห้าพันดอลลาร์และนามบัตรของเอวา ฉันก็พึมพำ "นี่มันโลกบ้าอะไรกัน... แผนการที่มีไว้สำหรับสการ์เลตต์ แต่ฉันกลับกลายเป็นเหยื่อ..."

ฉันเปิดกล่องยา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกลืนยาเม็ดนั้นลงไป

ฉันเก็บเงินและนามบัตรของเอวาใส่กระเป๋า พึมพำกับตัวเอง "อย่างน้อยนี่ก็พอจะช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลของโทมัสกับมาเรียได้บ้าง..."

ฉันจัดเสื้อผ้าและเครื่องสำอางให้เข้าที่ สูดหายใจลึกขณะมองเงาสะท้อนอันเหนื่อยล้าของตัวเองในกระจก "เรื่องนี้ยังไม่จบ เดเมียน แบล็กวูด"

แววตาของฉันแข็งกร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้น "และสำหรับเธอมันก็ยังไม่จบเหมือนกัน โคลอี้ ซินแคลร์ เธอกับเพื่อนในแวดวงสังคมชั้นสูงของเธอมันก็เหมือนกันหมด... เสแสร้งจนเข้ากระดูกดำ"

ว่าแล้วฉันก็รวบรวมข้าวของและมุ่งหน้าไปที่ประตู ทิ้งห้องแต่งตัวไว้เบื้องหลัง แต่ก็แบกความมุ่งมั่นตั้งใจครั้งใหม่ที่ฉันไม่เคยมีมาก่อนติดตัวไปด้วย