บทที่ 8

มุมมองของโคลอี้

แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานในห้องนอนของฉัน ทอประกายสีทองอร่ามไปทั่วผืนผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายอียิปต์ ฉันบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า เพลิดเพลินกับสัมผัสของผ้าลินินราคาเป็นพันดอลลาร์ที่ลูบไล้ผิว นี่คืออีกหนึ่งเช้าอันสมบูรณ์แบบในคฤหาสน์ซินแคลร์

โทรศัพท์ของฉันสั่นด้วยการแจ้งเตือน ทั้งความคิดเห็นในอินสตาแกรมบนรูปที่ฉันใส่ชุดของวาเลนติโนไปงานกาล่าการกุศลเมื่อคืน ข้อความหลายฉบับจากบรรดา “เพื่อน” ไฮโซ และการแจ้งเตือนในปฏิทินเรื่องมื้อกลางวันกับหุ้นส่วนธุรกิจของพ่อในวันนี้ นี่คือบทเพลงซิมโฟนียามเช้าตามแบบฉบับทายาทแห่งตระกูลซินแคลร์

ฉันยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของเดเมียน แบล็กวูด ที่โรงพยาบาลเมื่อสามวันก่อน แววตาของเขาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจเมื่อเขาเชื่อว่าฉันคือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ท่าทีที่เขาจับมือฉันและสัญญากับฉันว่าจะให้เงินหนึ่งล้านดอลลาร์เป็นรางวัล

“ฉันไม่อยากได้เงินของคุณหรอกค่ะ เดเมียน” ฉันบอกเขา พลางหลุบตาลงด้วยท่าทีถ่อมตนที่ฝึกฝนมาอย่างดี “ความรักแท้ประเมินค่าด้วยเงินไม่ได้หรอกค่ะ”

เขานิ่งเงียบแต่ไม่ได้ปฏิเสธ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่ฉันคาดหวังไว้ไม่มีผิด สำหรับผู้ชายอย่างเดเมียน แบล็กวูด เงินเป็นเรื่องง่าย แต่ความรู้สึกสำนึกบุญคุณนั้นยากกว่า และความรู้สึกสำนึกบุญคุณนี่แหละที่สร้างโอกาส

“ก้าวเดินที่วางแผนมาอย่างดี” ฉันพึมพำขณะลุกจากเตียงแล้วเดินไปยังห้องแต่งตัว “ปล่อยให้เขาคิดว่าฉันเป็นคนดีไม่เห็นแก่ตัว ปล่อยให้เขาติดหนี้บุญคุณฉัน นั่นมีค่ามากกว่าเงินล้านเสียอีก”

วอล์กอินโคลเซตของฉันใหญ่กว่าอพาร์ตเมนต์ของคนส่วนใหญ่เสียอีก มันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่จัดเรียงตามสีและฤดูกาล ฉันไล้นิ้วไปตามเสื้อเบลาส์ผ้าไหม พลางครุ่นคิดว่าจะใส่อะไรสำหรับการเผชิญหน้ากับเดเมียนโดย “บังเอิญ” ในครั้งต่อไปดี

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ขัดจังหวะการวางแผน โอลิเวอร์ ผู้ช่วยส่วนตัวของฉันเอง

“สวัสดีครับ คุณซินแคลร์” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลผิดปกติ

“มีอะไร โอลิเวอร์ ฉันไม่มีเวลามาฟังท่าทีอ้ำๆ อึ้งๆ ของคุณหรอกนะ”

“ผม... คือว่า... มีข่าวลือแพร่ออกไปซึ่งผมคิดว่าคุณควรจะทราบไว้ครับ เกี่ยวกับคุณแบล็กวูด”

ฉันตัวแข็งทื่อ มือที่กำลังจะแตะเสื้อแจ็กเกตของชาแนลค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ “ว่ามา”

“ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้ที่ซันเซ็ตสตริปเลานจ์ มีคนเห็นคุณแบล็กวูด... เอ่อ... อยู่กับนักเต้นคนหนึ่งครับ เป็นการส่วนตัว”

“นั่นมันหมายความว่ายังไง โอลิเวอร์ พูดมาตรงๆ”

ฉันได้ยินเสียงเขากลืนน้ำลายอย่างประหม่า “นักเต้นที่ใช้ชื่อว่า ‘ไวลด์ไฟร์’ ครับ มีคนอ้างว่าพวกเขา... สนิทสนมกัน... ในห้องแต่งตัวของเธอ”

เสื้อแจ็กเกตชาแนลลื่นหลุดจากนิ้วของฉันร่วงลงสู่พื้น ไวลด์ไฟร์ ชื่อในวงการของน้องสาวฝาแฝดไร้ค่าของฉัน วิลโลว์

“เป็นไปไม่ได้” ฉันตวาด “คุณแน่ใจเรื่องนี้เหรอ”

“มันเป็นแค่เรื่องซุบซิบจากคนของผมที่เลานจ์น่ะครับ ผมยังยืนยันไม่ได้...”

“แล้วคุณจะมาเสียเวลาของฉันกับข่าวลือที่ยังไม่ได้รับการยืนยันทำไม” ฉันตัดบทเขาทันที น้ำเสียงเฉียบคมราวใบมีด “ไปสืบให้ดีกว่านี้ก่อนจะโทรมาด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้”

ฉันวางสายก่อนที่เขาจะทันได้ขอโทษ ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่หรี่ลง นังสารเลวนั่น แน่นอนอยู่แล้วว่ามันต้องพยายามทำลายเรื่องนี้ของฉัน

หลังจากพ่อแม่ของเรารู้ว่ากำลังจะมีลูกแฝด พวกท่านต้องการลูกสาวเพียงคนเดียว ดังนั้นพวกท่านจึงเก็บฉันไว้ โคลอี้ คนที่แม้แต่ตอนเป็นทารกก็ยังแสดงความสง่างามและสูงศักดิ์มาแต่กำเนิด ตามที่แม่เล่า ฉันแทบไม่เคยร้องไห้เลย ดวงตาของฉันเฝ้าสังเกตโลกด้วยความสุขุมลุ่มลึกอย่างเป็นธรรมชาติ

ในขณะที่วิลโลว์เป็นเหมือนเด็กบ้านนอกที่ไม่ได้รับการขัดเกลามาตั้งแต่ต้น ทั้งร้องไห้โวยวายและมีกิริยาหยาบกระด้าง พ่อแม่ของฉันซึ่งใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์และสถานะทางสังคม ทนไม่ได้กับความคิดที่จะต้องเลี้ยงดูคน... ที่ไม่ได้รับการขัดเกลาเช่นนั้น ดังนั้นพวกท่านจึงขายเธอให้กับช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์และภรรยาของเขา คนที่พวกเขาเห็นว่าเหมาะสมกว่าที่จะเลี้ยงดูเด็กที่มีนิสัยดิบเถื่อนเช่นนั้น

เรามีดีเอ็นเอเหมือนกันทุกอย่าง แต่โชคชะตากลับต่างกันลิบลับ ฉันถูกเลี้ยงดูโดยมีครูสอนพิเศษส่วนตัวและเข้าคลาสเรียนมารยาทสังคม ส่วนหล่อนถูกเลี้ยงมาให้เปลี่ยนน้ำมันเครื่องและซ่อมเครื่องยนต์

เราเพิ่งกลับมาติดต่อกันเมื่อสองปีก่อน ตอนที่พี่ชายของฉันต้องการการปลูกถ่ายตับและฉันเข้ากับเขาไม่ได้... แต่ปรากฏว่าคู่แฝดของฉันเข้ากันได้ นั่นเป็นตอนที่หล่อนได้รู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของตัวเอง—และเป็นตอนที่ฉันตระหนักว่าการมีตัวตนของหล่อนนั้นน่ารำคาญเพียงใด

ฉันสวมชุดลำลองที่ดูธรรมดาแต่ราคาแพงแล้วคว้ากุญแจรถ ยี่สิบนาทีต่อมา ฉันก็กำลังเลี้ยวรถเมอร์เซเดสเข้าสู่ลานจอดรถของแองเจลิโนคอร์ตส์ อพาร์ตเมนต์คอมเพล็กซ์โทรมๆ ที่วิลโลว์อาศัยอยู่ ความแตกต่างระหว่างชีวิตของเราช่างชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจน—จากคฤหาสน์ของตระกูลฉันมาสู่ตึกคอนกรีตน่าหดหู่ที่สีลอกร่อนแห่งนี้

ฉันทุบประตูห้องของหล่อน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ แน่นอนสิ หล่อนคงกำลังทำงานกระจอกๆ ในซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นอยู่

ฉันดึงโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์ของหล่อน หล่อนรับสายในกริ๊งที่สี่

“มีอะไร โคลอี้” เสียงของหล่อนฟังดูเหนื่อยล้า ดีเลย

“นังแพศยาไร้ยางอาย” ฉันพ่นลมเสียงลอดไรฟัน “แกคิดว่าฉันจะไม่รู้เรื่องของแกกับเดเมียนหรือไง”

มีความเงียบงันไปชั่วครู่ “เธอพูดเรื่องอะไร”

“อย่ามาทำเป็นไขสือ แกไปอ้าขาให้เขาในห้องลองเสื้อผ้าสกปรกๆ นั่น ทั้งที่ฉันบอกแล้วไงว่าให้อยู่ห่างๆ เขาไว้!”

“เดี๋ยวนะ... นี่คือเรื่องทั้งหมดงั้นเหรอ” หล่อนกล้าดีถึงขนาดหัวเราะออกมา “เธอไม่ได้โกรธที่ฉันถูกล่วงละเมิด แต่เธอโกรธเพราะเธออยากได้เดเมียนเป็นของตัวเอง นี่คือเหตุผลที่เธอขโมยเรื่องที่ฉันเป็นคนช่วยเขาไปใช่ไหม”

“ล่วงละเมิดเหรอ? ตลกสิ้นดี ใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์ของแกที่คลับนั่น แกคงจะเสนอตัวให้เขาก่อนล่ะสิ”

“เธอไม่รู้อะไรเลยว่ากำลังพูดเรื่องอะไร” หล่อนพูดเสียงเย็นชา

“ฉันรู้ดีว่าฉันกำลังพูดเรื่องอะไร อยู่ให้ห่างจากเดเมียน แบล็กวูด เขาเป็นของฉัน”

“ของเธองั้นเหรอ” เสียงหัวเราะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันฟังดูต่างออกไป... เกือบจะเหมือนเสียงของความอาฆาต “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาพูดตอนที่ตรึงฉันไว้กับกำแพงเมื่อคืนนี้นี่ หรือตอนที่เขาครางชื่อฉัน หรือตอนที่—”

“หุบปาก!” ฉันเกือบจะกรีดร้องใส่โทรศัพท์ “แกโกหก!”

“เหรอ? ทำไมเธอไม่ไปถามเขาดูล่ะ ไปถามเขาสิว่าไวลด์ไฟร์รสชาติเป็นยังไง ถามเขาสิว่าเขาชอบ...การเผชิญหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเราหรือเปล่า”

เลือดในกายฉันเดือดพล่าน “แกคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง แกคิดว่าแค่มีหน้าตาเหมือนฉันแล้วจะมาแย่งของของฉันไปได้งั้นเหรอ ให้ฉันเตือนความจำหน่อยนะว่าใครกันแน่ที่โตมาแบบไม่มีอะไรเลย ใครกันแน่ที่มีพ่อแม่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาลแล้วไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษา”

“อย่าคิดแตะต้องครอบครัวของฉัน” น้ำเสียงของวิลโลว์ลดต่ำลงอย่างน่ากลัว

“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันแค่พูดความจริง มูลนิธิซินแคลร์เป็นผู้รับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลส่วนหนึ่งของโธมัสกับมาเรีย แต่ความใจบุญก็มีขีดจำกัด”

“นั่นแลกมากับการที่ฉันให้ตับไปส่วนหนึ่งนะ โคลอี้ เธอน่าจะยังไม่ลืม”

ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น หล่อนพูดถูก และฉันเกลียดข้อเท็จจริงนั้น สิ่งสุดท้ายที่ครอบครัวของฉันต้องการคือให้ผู้คนค้นพบ...ข้อตกลงบางอย่าง...ที่เราทำไว้ หรือเรื่องที่ฉันฉวยเอาความดีความชอบในการช่วยชีวิตเดเมียน แบล็กวูดมา ทั้งที่คนทำคือคู่แฝดที่โตมาจากสลัมของฉัน

“ก็ได้” ฉันพูด พยายามรวบรวมสติกลับคืนมา “แต่ถือว่านี่เป็นคำเตือน ขวางทางฉันอีกครั้งสิ แล้วพ่อแม่บุญธรรมสุดที่รักของแกจะถูกตัดสิทธิ์ความคุ้มครองไปหนึ่งเดือน คอยดูแล้วกันว่าพวกเขาจะเป็นยังไงถ้าไม่มียาและการรักษาตลอดสามสิบวัน”

ฉันวางสายก่อนที่หล่อนจะทันได้ตอบ แล้วโยนโทรศัพท์ไปที่เบาะข้างคนขับ มือของฉันสั่นเทาด้วยความโกรธ กล้าดียังไง? กล้าดียังไงมาคุกคามสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันโดยชอบธรรม

แต่มันยังไม่จบ ถ้าวิลโลว์คิดว่าหล่อนจะมาแข่งกับฉันเพื่อแย่งเดเมียน แบล็กวูดได้ล่ะก็ หล่อนคิดผิดมหันต์ ฉันคือโคลอี้ ซินแคลร์ ฉันเกิดมาเพื่อเป็นผู้ชนะ

และน้องสาวฝาแฝดที่น่าสมเพชของฉันกำลังจะได้เรียนรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อคิดจะท้าทายราชินี