บทที่ 97

ความเจ็บแปลบที่ใบหน้าส่งผลให้ฉันเซถอยหลัง แก้มของฉันแสบร้อนตรงที่ชายคนนั้นตบ แต่โลหะเย็นเยียบที่จ่อขมับกลับทำร้ายศักดิ์ศรีของฉันยิ่งกว่าสิ่งใด

“ถ้าพยายามหนีอีกครั้ง ลูกปืนพวกนี้ได้ไปฝังในหัวใจแกแน่” ทหารรับจ้างขู่เสียงต่ำ สำเนียงของเขาเหน่อจัด ดวงตาของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มีเพียงแววตาเรียบเฉยไร้ชีวิต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ