บทที่ 6 ไม่ต้องเกรงใจ
ไม่นานนัก เขาก็ขับรถพาเธอเลี้ยวเข้ามาจอด แสงไฟหน้าโรงแรมสะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ที่ถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีอบอุ่นราวกับฉากรักในภาพยนตร์โรแมนติก มังกรรีบก้าวลงไปก่อน จากนั้นจึงเดินมาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ
“ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวพี่จะเปิดห้องให้พลอยเอง” เด็กสาวยิ้มเจื่อน ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเกรงใจ
“พี่ใจดีจนพลอยรู้สึกเกรงใจเลยค่ะ…อันที่จริงพลอยไม่อยากรบกวนพี่เลย แต่จะกลับบ้านอุปถัมภ์ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว” มังกรยิ้มกว้างให้เด็กสาว จนทำให้หัวใจของพลอยนภัสเต้นแรง
“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ถือว่าเป็นการรบกวนอะไรเลย พี่เต็มใจช่วย อยู่ที่นี่คนเดียวพี่ก็ไม่รู้จะคุยกับใครเหมือนกัน” เขายื่นมือมาจับมือเธอเบาๆ เพื่อแสดงความจริงใจ ทำให้พลอยนภัสรู้สึกว่าตนเองมีค่าและมีความหมายสำหรับเขา
มังกรพาพลอยนภัสเดินผ่านประตูโรงแรมหรูเข้ามา บรรยากาศโดยรอบดูเงียบสงบทั้งที่อยู่ใจกลางย่านธุรกิจ พลอยนภัสเดินตามเขาเข้าไปในล็อบบี้อย่างประหม่าและรู้สึกเกรงใจอย่างหนัก
มังกรเดินไปยังเคาน์เตอร์ ก่อนจะแจ้งความประสงค์ที่จะเปิดห้องพักเพิ่มอีกหนึ่งห้องสำหรับพลอยนภัส แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา พนักงานก็แจ้งกับท้้งสองว่าห้องพักเต็มหมดแล้ว พลอยนภัสพอจะฟังออกบ้างเล็กน้อย และเข้าใจขณะที่มังกรกำลังพูดกับพนักงาน ก่อนที่เขาจะหันมาบอกเด็กสาวด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย
“แย่จังเลย ทางโรงแรมแจ้งว่าช่วงนี้เป็นฤดูท่องเที่ยวและมีงานสัมมนาใหญ่ ห้องพักเต็มหมดทุกห้องเลย จะเป็นไรมั้ยถ้าพี่จะให้พลอยพักที่ห้องของพี่ด้วยกัน” พลอยนภัสเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเพิ่มภาระให้กับชายหนุ่มตรงหน้า
พลอยนภัสพยักหน้าเข้าใจ เธอมองหน้าเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ ถ้างั้น... เดี๋ยวพลอยกลับไปที่สถานีรถไฟก็ได้ค่ะ จะนั่งไปลงบ้านอุปถัมภ์ที่อังกฤษ?” น้ำเสียงเธอเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
“พลอย!!! อย่าเลยไปมันมืดแล้ว พี่เป็นห่วง” มังกรสีหน้าจริงจังขึ้น
“ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากให้เงินค่าตั๋วรถไฟหรอกนะ แต่พี่เป็นห่วงพลอยจริง ๆ”
“พลอยไม่น่ามาเป็นตัวปัญหาสำหรับพี่เลย…” เขารีบส่ายหัวทันที
“มันไม่ใช่แบบนั้นเลยพลอย อย่าคิดมากสิ” เธอกัดริมฝีปากเหมือนคนกำลังโทษตัวเอง
“พี่กร…แต่หนูไม่อยากให้พี่ลำบากเพราะหนู” มังกรลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
“พลอยพักกับพี่ได้มั้ย...?” เด็กสาวเบิกตากว้างทันที
“พักกับพี่เหรอคะ?”
“ใช่ครับ พลอยไว้ใจพี่มั้ย” เขาถามต่ออย่างสุภาพที่สุด
“พี่ไม่ทำอะไรพลอยหรอก” พลอยนภัสก้มหน้า หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัด ความเกรงใจ ความกลัว ความกังวล และความอุ่นใจปะปนกันยุ่งเหยิงไปหมด
“พลอยไม่ได้ไม่เชื่อใจพี่มังกรนะคะ แต่พลอยแค่รู้สึกว่า... พลอยรบกวนพี่มากเกินไป” เขายิ้มบาง ๆ ยกมือขึ้นแตะไหล่เธอเบา ๆ
“พลอยไม่ต้องเกรงใจพี่เลย พี่เต็มใจช่วยจริง ๆ พลอยไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น นะนะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ในดวงตาเธอมีทั้งความลังเลและความไว้วางใจผสมกันอยู่
“ถ้าพลอยไม่สบายใจ พี่ให้พลอยนอนข้างในห้องก็ได้” เขาเอ่ยอย่างนุ่มนวล เด็กสาวสูดลมหายใจยาว ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบด้วยเสียงที่เบาหวิว
“ค่ะ…งั้น!!! พลอยขอรบกวนพี่มังกรสักคืนนะคะ เช้าพรุ่งนี้พลอยค่อยกลับไปบ้านอุปถัมภ์” รอยยิ้มของมังกรกว้างขึ้นอย่างโล่งใจและอบอุ่น
“ได้เลยครับ”
