บทที่ 7 ที่พึ่งสุดท้าย
ระหว่างที่ก้าวเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อเดินทางไปห้องพัก มังกรยังคงไม่ละมือจากเด็กสาว เขายังคงจับจูงมือเรียวเล็ก ของพลอยนภัสไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก
“อย่ากังวลไปเลย” เขาก้มลงกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อ่อนโยนทำให้พลอยนภัสคลายกังวลและอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
“ห้องที่พี่พัก มันมีห้องรับแขกด้วย พลอยนอนในห้องก็ได้ จะได้รู้สึกปลอดภัย ส่วนพี่... จะนอนตรงโซฟาห้องรับแขกด้านนอกเอง”
พลอยนภัสรู้ดีว่า ณ ตอนนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าการอยู่กับเขา แต่สิ่งที่ทำให้เธอจำต้องปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะความไม่ไว้ใจในตัวเขาเลย แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องอึดอัด หรือลำบากมากกว่านี้ต่างหาก
“พลอยนอนตรงไหนก็ได้ค่ะ ขอแค่ให้มีที่ซุกหัวนอนก็พอ” คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้จริตของเธอ ทำให้มังกร เขายิ้มบาง ๆ ออกมาอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“เอาตามที่พี่บอกนั่นแหละ” เขาพูดอย่างหนักแน่น ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเขาให้เธอ
“อยากโทรติดต่อทางบ้านไหม พี่ให้ยืมโทรศัพท์”
พลอยนภัสรับโทรศัพท์มาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย ความหวังอันริบหรี่ผุดขึ้นในใจ เธอพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของมารดาด้วยความตั้งใจ เนื่องจากช่วงนี้แม่ของเธอต้องทำงานหนัก จึงมักจะเข้านอนเร็ว และหลังจากเสียงรอสายดังไปหลายครั้ง ก็ไม่มีใครรับสายจริง ๆ อย่างที่เธอคาดไว้
“คุณแม่คงนอนไปแล้วค่ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
“แล้วพลอยมีใครให้ติดต่อได้อีกมั้ย”
“มีพี่สาวค่ะ แต่ก็คงหลับไปแล้วเหมือนกัน... เอาไว้พลอยโทรหาพี่พรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”
พลอยนภัสยื่นโทรศัพท์คืนให้มังกรด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เขารับมันกลับมาอย่างเข้าใจ ก่อนจะใช้มือหนาที่ไหล่ของเธอเบา ๆ
“ไม่เป็นไรครับ ถ้าพลอยอยากติดต่อคุณแม่หรือว่าพี่สาวอีกละก็ บอกพี่ได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”
“ขอบคุณค่ะพี่มังกร” เด็กสาวยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ดวงตาคู่สวยมองสบตาเขาอย่างซาบซึ้งใจ
ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นทางโถงทางเดินภายในโรงแรมที่เงียบสงบ มังกรจับมือเธอแน่นอีกครั้ง ก่อนจะพาเด็กสาวเดินมาถึงหน้าห้องพัก ชายหนุ่มใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องสวีทสุดหรู มันกว้างขวางเกินความจำเป็นสำหรับคนคนเดียวด้วยซ้ำ มังกรพาพลอยนภัสเดินเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขา ห้องพักที่แสนกว้างขวางและอบอุ่น ที่กำลังจะกลายเป็นที่พักพิงใจให้กับเด็กสาวผู้โชคร้ายในค่ำคืนนี้
พลอยนภัสพลางมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่เชื่อมต่อกับห้องครัวเล็กๆ และห้องนอนหลัก เมื่อประตูถูกปิดลง พลอยนภัสรู้สึกว่าโลกภายนอกถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงเขาและเธอ... ชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้
มังกรจูงมือเด็กสาวเดินผ่านห้องรับแขก และชี้ไปที่ประตูห้องนอน
“คืนนี้พี่ยกห้องนอนให้พลอยละก็ เดี๋ยวพี่จะนอนตรงโซฟานี้เอง แต่พี่อาจจะต้องขอเข้าไปใช้ห้องน้ำด้วย เพราะมีห้องน้ำแค่ห้องเดียว”
“งั้นพลอยว่าพลอยนอนข้างนอกดีกว่าค่ะ พี่นอนข้างในเถอะ”
“แต่ข้างนอกดึก ๆ มันหนาวนะ พลอยจะไหวเหรอ”
“ไหวค่ะ” เขาพยักหน้าและไม่ได้ฝืนใจเธอ
“โอเคร...งั้นเดี๋ยวพี่ให้พลอยใช้ห้องน้ำก่อนก็แล้วกัน จะได้อาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย” เขาบอกพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่เอี่ยมมายื่นให้เธอ มังกรรู้ดีว่าความรู้สึกของเด็กสาวยังคงประหม่าและเป็นกังวลที่จะต้องอยู่กับเขาสองต่อสอง ดังนั้นทุกการกระทำของเขาในคืนนี้จะต้องทำด้วยความสุภาพอ่อนโยนและทำให้เธอไว้ใจมากที่สุด
“พลอย!!” เขาเอ่ยเรียกเสียงดังพอให้เธอได้ยิน
“คะ” เธอขานรับจากในห้องน้ำอย่างใสซื่อ
“ถ้าอาบน้ำเสร็จแล้ว พลอยหยิบผ้าห่มในห้องออกมาด้วยนะ” เขาบอกเธอด้วยความห่วงใย
“ค่ะ” เธอตอบรับสั้น ๆ
มังกรนั่งมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิทลง... ภาพของเด็กสาวที่หายเข้าไปในห้องนอนทำให้คืนนี้อย่างน้อยก็ไม่เงียบเหงาเหมือนเช่นทุกครั้ง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า
มังกรพลางนั่งลงบนโซฟาตัวยาว มือหนาเอื้อมไปเปิดแล๊ปทอปที่วางอยู่บนโต๊ะเล็ก ๆ หน้าโซฟา
หลังจากที่พลอยนภัสก้าวเข้ามาภายในห้องนอน เธอทรุดตัวนั่งลงบนเตียงกว้างขาวสะอาด ก่อนจะปลดกระเป๋าเป้ลงจากหลังด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า คืนนี้เธอรอดพ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายมาได้เพราะเขา ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะต้องไปซุกหัวนอนอยู่ที่ไหน
