บทที่ 11 รหัสลับเมื่อยี่สิบปีก่อน

“วิกเตอร์ หวัง...งั้นเหรอ” อัคนินพึมพำเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “จู่ๆ มหาเศรษฐีจากออสเตรเลียจะมาสนใจ วัฒนากร กรุ๊ป ทำไม? แถมยังกว้านซื้อหุ้นปิดเกมเร็วขนาดนี้!”

“คุณวิกเตอร์ส่งหนังสือขอเปิดโต๊ะเจรจาด่วนที่สุด ในเย็นวันพรุ่งนี้ค่ะ เน้นย้ำว่าต้องการพบผู้บริหารระดับสูง และต้องการให้คุณอัคนินเข้าร่วมเจรจาด้วยตัวเองเท่านั้น” เลขานุการแจ้งข้อมูลเพิ่มเติม

ขณะที่อัคนินกำลังครุ่นคิดอย่างหนักนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออกโดยที่ไม่มีการขออนุญาต อธิราชเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไร้รอยยิ้มอย่างเคย ดวงตาหลังเลนส์แว่นฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

“คิน! ได้รับรายงานเรื่อง วิกเตอร์ หวัง หรือยัง?” ผู้เป็นอาโพล่งถามทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา หางตาเหลือบไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตรงมุมห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งความสนใจกลับมาที่ผู้เป็นหลานชาย “อาว่า...เรื่องนี้แปลกๆ กลุ่มทุนต่างชาติ ร้อยวันพันปีไม่เคยยุ่งกับเรา ทำไมจู่ๆ ถึงมากว้านซื้อหุ้นแบบนี้ มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ”

อัคนินมองผู้เป็นอา พลางเอ่ยอย่างใจเย็น

“คุณอาใจเย็นๆ ก่อนครับ ไม่ว่าวิกเตอร์ หวัง คนนี้จะเป็นใคร หรือต้องการอะไร ไม่เกินพรุ่งนี้เย็น...เราก็จะได้รู้กันในโต๊ะเจรจาครับ”

อธิราชทำท่าจะทักท้วง แต่เมื่อสบสายตาสงบนิ่งของหลานชาย เขาก็จำต้องกลืนสิ่งที่อยากจะพูดลงคอ

“งั้นก็แล้วแต่เรา...แต่ระวังให้ดี อย่าไว้ใจใครง่ายๆ ช่วงนี้ศึกนอกศึกในมันเยอะ” พูดจบ อธิราชก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง ก่อนจะพ้นประตูเขาเหลือบสายตาไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ตั้งใจอ่านแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ และมิได้สนใจจะมองเขาแม้แต่น้อย

ท่าทีนั้นทำให้เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะเจอ ‘ของขวัญ’ ที่เขาซ่อนไว้ในกล่องขนมหรือยัง เธอไม่แสดงท่าทีหรือพิรุธใดให้เห็น มีโอกาสเขาจะต้องหาทางถามเธอให้ได้

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลงนั่นแหละ พิชชาภาจึงเงยหน้าและเหลียวไปมองที่ประตูพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เหตุใดอธิราชผู้ใจเย็นถึงได้แสดงอาการตื่นตระหนกและร้อนรนขนาดนั้น เมื่อรับรู้เรื่องที่มีทุนข้ามชาติเข้ามากว้านซื้อหุ้น และยื่นหนังสือเจตจำนงเพื่อร่วมทุน

ราวกับว่ากลัวว่าการเข้ามาของกลุ่มทุนข้ามชาติของมหาเศรษฐีจากออสเตรเลียจะสั่นคลอนบางสิ่งบางอย่างที่เขากุมไว้ในมือ

อัคนินถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหันมาทางพิชชาภาแล้วออกคำสั่ง

“คุณไปช่วย คุณเฟิร์นจัดเตรียมเอกสารประวัติการลงทุน และโครงการทั้งหมดของวัฒนากร กรุ๊ป ให้พร้อม พรุ่งนี้เย็นคุณต้องไปกับผม”

“ค่ะ” พิชชาภารับคำ ทั้งที่แปลกใจที่เขามอบหมายหน้าที่นี้ให้เธอ ทั้งที่ตอนแรกเขากำชับนักหนาว่าเธอมีหน้าที่แค่จดบันทีกและทำตามคำสั่งเท่านั้น

“อย่าเพิ่งสงสัย” เสียงเข้มของอัคนินดังขึ้นราวกับอ่านความคิดเธอออก “การประมูลหรือเจรจาใหญ่แบบนี้ ตัวเลขประวัติการลงทุนย้อนหลังคือจุดตาย ถ้าฝ่ายนั้นเป็นมหาเศรษฐีต่างชาติจริง สิ่งแรกที่เขาจะใช้ไล่บดขยี้เรา คือ ช่องโหว่ด้านงบการเงิน”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาติดกระดุมเสื้อสูทก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ สายตาคมกริบก้มลงมองเธออย่างพิจารณา

“คุณเรียนจบด้านการออกแบบ เพราะฉะนั้นตรรกะในการสังเกตน่าจะไวกว่าคนทั่วไป…ชี้จุดผิดปกติในงบการเงินพวกนั้นให้ได้ก่อนพรุ่งนี้เย็น ถ้าคุณช่วยผม…ไม่ให้บริษัทต้องเสียเปรียบในหมากกระดานนี้กับ วิกเตอร์ หวัง แล้วละก็…” เขาเว้นจังหวะ สายตาจ้องแน่วแน่จนพิชชาภารู้สึกเกร็งขึ้นมา “ผมอาจจะผ่อนผันข้อบังคับบางอย่างให้คุณ…ก็ได้”

“ผ่อนผันข้อบังคับ…ข้อบังคับเรื่องอะไรคะ?” พิชชาภาถามกลับอย่างไว้เชิง ทั้งที่ใจเริ่มเต้นแรง

“ก็…เรื่อง พ่อของเธอ กับ…อิสรภาพในการออกจากบ้าน”

รู้ทั้งรู้ว่า…เขากำลังเอาเรื่องนี้เป็นเหยื่อล่อให้เธอเค้นเอาความสามารถของตนเองมาใช้ แต่พิชชาภาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น และมีความหวัง…

ใช่! เธอมีความหวัง เพราะเท่ากับว่านี่เป็นโอกาสสำคัญที่จะหาเบาะแสเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อ และทางรอดของตัวเธอเองด้วยเช่นกัน

พิชชาภาพยักหน้าก่อนรับคำเสียงหนักแน่น

“ค่ะ! ฉันจะทำให้ดีที่สุด!”

หลังจากอัคนินออกจากห้องไปประชุมกับบอร์ดบริหาร พิชชาภากับเลขานุการของเขา…เฟิร์น เร่งตรวจเช็กเอกสารย้อนหลังอย่างละเอียด งบการเงินย้อนหลังสามปีจัดทำขึ้นอย่างเป็นระบบตามมาตรฐานบริษัทใหญ่ ทว่าด้วยความช่างสังเกต พิชชาภากลับสะดุดตากับ ‘รายการผูกพันในงบการเงิน’ รายการหนึ่ง…เป็นงบตั้งจ่ายค่าธรรมเนียมการดูแลสินทรัพย์ต่างประเทศที่มีการโอนจ่ายต่อเนื่องทุกปี และเมื่อไล่ดู ‘รหัสอ้างอิงสัญญาต้นฉบับ’ ของรายการนั้น สมองของเธอก็คำนวณย้อนกลับทันที…

รหัสสัญญานี้ สร้างขึ้นตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน!

มันคือช่วงเวลาคาบเกี่ยวกับที่เกิดเหตุฆาตกรรมพ่อของอัคนิน และเป็นช่วงเดียวกับที่พ่อของเธอต้องกลายเป็นฆาตกร…และหลบหนี!

ทว่าข้อมูลในมือตอนนี้มีเพียงรหัสอ้างอิงสัญญาและตารางตัวเลขลอยๆ ที่ไม่อาจบ่งบอกรายละเอียดอื่นใดมากกว่านี้ หญิงสาวจึงแอบจดรหัสอ้างอิงนั้นเอาไว้ตอนที่เฟิร์นเผลอ หากอยากรู้ว่าสัญญาฉบับนี้คืออะไร ทางเดียวคือ…เธอต้องหาทางเข้าไปค้นหาในคลังเอกสารเก่าของบริษัทเท่านั้น!