บทที่ 22 รุ่งอรุณแห่งพันธนาการ

พิชชาภาเปิดเปลือกตารับแสงอรุณด้วยความเหนื่อยล้าไปทั้งกาย ซึ่งเป็นผลมาจากค่ำคืนอันยาวนานระหว่างเธอกับอัคนิน เขาตักตวงจากเธออย่างคนที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้กว่าเธอจะได้หลับก็เกือบเช้าแล้ว หญิงสาวเหลียวไปมองข้างกาย ครั้นเห็นว่าว่างเปล่า ไม่เห็นแม้เงาของใครบางคน ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เธ...